Niks moet, niksen mag

Heerlijk, zo’n lange kerstvakantie. Alle tijd om na te denken over de toekomst. In de vorige blog heb je kunnen lezen hoe we het eerste deel van de komende reis gaan invullen. Daar hadden we nog het idee om bij Barcelona over te steken naar Sicilië en dan door naar Italië. Inmiddels zijn we van dat idee af. Barcelona in fietsen blijkt een uitdaging te zijn. Er gaat geen boot rechtstreeks naar Sicilië (wel via Sardinië) en we vinden het jammer ons door deze twee Italiaanse eilanden heen te moeten ‘haasten’. Tenslotte geeft de vulkaan op Sicilië aan dat we even niet welkom zijn. Daarom zijn we overgegaan op Plan B.

Op de eerder genoemde route Ruta Iberica slaan we nog steeds rechtsaf, maar nu doen we dat bij Morata. Via een stuk van 190 kilometer kun je aansluiten op de Andalusië route bij het plaatsje Albarracin.

andalusia

De Andalusië route volgen we noordwaarts totdat we bij Girona komen. Net als de rest van Spanje is het hier nergens vlak. Als ik de hoogteprofielen in het boekje mag geloven, gaan we flink wat hoogtemeters maken. Alhoewel dit natuurlijk zweten wordt, geeft het ons ook prachtige uitzichten en mooie afdalingen. Zo dicht bij Barcelona, gaan we er ook een dagje heen. Maar dan laten we het huishouden op de camping staan en gaan we met de trein op en neer.

barcelona

Het woord Barcelona blijft nog even nazingen want we volgen hierna de ‘Fietsen naar Barcelona’ route nog een tijdje maar dan in omgekeerde volgorde. We steken voor de tweede keer de Pyreneeën over en dan gaan we door naar Avignon. Hier zijn we eerder geweest toen we de Groene weg naar Baflo deden. Het is een gezellige stad met in de zomer een mooi festival, dus het is geen straf om daar weer langs te gaan.
Het leuke is dat we hier weer een fietsroute op kunnen pakken. Het voordeel van fietsroutes is dat iemand anders al uitgezocht heeft waar de mooiste weggetjes lopen en wat de minst steile route is. Een nadeel is dat je een kwartetspel aan (prijzige) boekjes moet kopen. Gelukkig heb ik ook wat kunnen lenen, wat de kosten een beetje drukt. We hebben het immers minder breed nu we beide zonder werk zitten.

provence

Het boekje van ‘de Provence’ heeft een wirwar van routes en daar koppel ik er een paar van aan elkaar om ons van Avignon naar Nice te brengen. Helaas weer weinig vlak hier, waarbij de Gorge du Verdon de kroon spant. Zeker qua schoonheid, maar ook qua hoogte. Het zij zo want ‘Wie mooi wil zien moet pijn lijden’ luidt het gezegde immers.
Bij Nice pakken we toch mooi even het zevende land (van de tien) mee door via de dwergstaat van Monaco te gaan. Vanaf daar volgen we nog een klein stukje langs de kust alvorens naar het noorden af te slaan. Het wordt tijd om weer huiswaarts te gaan.

overzichtskaart

Het brengt ons in een, voor ons, onbekend stuk Italië. Palmbomen, druiven en rijstvelden domineren het landschap. Dus op tafel krijgen we bounty’s, wijn en nasi. Over de Simplonpas beklimmen moet ik nog even over nadenken maar het kan ook zijn dat we inmiddels benen als boomstammen hebben en zonder moeite omhoog rijden. Het zou, met zijn dik 2000 meter, wel het letterlijke hoogtepunt van de vakantie zijn.
Vanaf Basel lopen verschillende fietsroutes naar Nederland toe. Wij gaan gebruik maken van de Rome-route, maar dan weer in omgekeerde volgorde.

overzichtskaart-deel1Deze gehele route loopt van Maastricht tot Rome, en wij gebruiken daar maar een klein deel van. En deze brengt ons wel weer in Nederland.

Vanuit Maastricht moet ik nog een route maken. Alle bekende routes naar Groningen hebben we al gedaan (Fietserpad, 10-Provinciën route, etc.). Dat geeft niet want met de fietsrouteplanner puzzel ik wel wat moois bij elkaar.
Mocht je nu een beetje de draad kwijt zijn dan heb ik hier een overzicht van het hele rondje.

overzicht routes

Na een kleine 9000 kilometer en zes maanden hopen we dan Baflo weer in te fietsen. Maar het kan ook zijn dat we er halverwege achter komen dat een lange fietsreis niet ons ding is. In dat geval is er altijd nog de trein. Kortom, we gaan het zien. En jullie ook want ik hoop onderweg weer af en toe een verhaaltje te schrijven. Of in elk geval wat foto’s laten zien. Maar tot het zover is, moet je nog even geduld hebben. Het geplande vertrek is eind april/begin mei. Tot dan!

Later is allang begonnen

Volgend jaar (2019) kunnen we eindelijk doen wat we al heel lang in de planning hadden. Eigenlijk stelden we het steeds uit. Iets om ‘later’ te doen. Maar ‘later’ is allang begonnen. En daar zijn we eindelijk achter gekomen. Volgend jaar is Mevr. van der Veeke met pensioen en ik heb een jaar vrij genomen. Dit geeft ons de mogelijkheid om langer op fietsreis te gaan. Om precies te zijn, het plan is om zes maanden onderweg te zijn.

In die tijd kun je een hoop doen. Wij hebben besloten het binnen Europa te houden omdat we vliegen zo belastend vinden voor het milieu. We vertrekken dus vanaf huis en hopen, na ongeveer zes maanden, ook weer thuis de oprit op te fietsen.

En wat gaan we doen met die zee van tijd?
We beginnen met Pelgrimeren. Wat?! Ja, pelgrimeren. Als je dit Googelt dan kom je op de volgende definitie:

Van oorsprong is een pelgrimstocht een tocht naar een plaats met een speciale (godsdienstige) betekenis. Tegenwoordig hebben pelgrimstochten een aantrekkingskracht op reizigers die op zoek zijn naar rust en bezinning.

Maar waarom doen wij dit dan? We zijn niet religieus maar we zitten wel op een kantelpunt in het leven; de overgang van een werkend leven naar een niet-werkend leven. Voor ons een mooi moment van bezinning daarom hebben we als eerste doel om naar Santiago de Compostella te fietsen. En hier leiden vele wegen heen.

santigo

Wij maken gebruik van de St. Jacobs fietsroute van de Europafietser. Deze loopt van Haarlem tot aan Santiago.Voordat we in Haarlem zijn moeten we dan nog een stukje fietsen. Daarbij kiezen we er voor om via St. Jacobiparochie, in Friesland, te gaan. Dit leek ons wel een gepast startpunt. Beginnen bij Jacobus en eindigen bij Jacobus. De fietsroute loopt ongeveer zo:

stjacob_overzicht

Als we in Santiago de Compostella zijn, dan staat er ongeveer een kleine 2700 kilometer op de teller. We gaan dan natuurlijk ook nog even door naar Cabo de Finisterre, oftewel het einde van de wereld. Het gebruik is dat de pelgrim dan zijn kleren verbrand, maar dat gaan wij maar even niet doen want om nu naakt verder te gaan is ook weer zo wat.

Daarna wordt het coddiwomple. Maar dan is er nog zoveel tijd over en Portugal staat al een tijd op de lijst, dus we gaan via de kust zuidwaarts naar Lissabon. Hier is geen fietsroute van, maar met de hulp van wat mede-fietsers heb ik toch een mooi traject bij elkaar kunnen harken. We gaan natuurlijk via Porto, Sintra en Lissabon. In concept ziet dit stuk er zo uit:

`Portugal

Dit stuk is een dikke 700 km maar omdat ik denk dat we her en der wel even willen blijven hangen, verwacht ik dat we er meer dan twee weken over doen. Het kan maar zo zijn dat we hier een weekje vakantie gaan vieren.

coddiwomble

In Lissabon kan je niet veel westelijker, dus we kiezen voor de oostelijke richting. En laat daar nu net een mooie route voor zijn. Deze loopt van Lissabon, via Madrid, ongeveer naar Barcelona en heet de Ruta Iberica.

ruta iberica

De bedoeling is dat we bij Barcelona uitkomen, dus ergens bij Zaragoza slaan we rechtsaf. En dan zijn we wel weer een kilometer of 1500 verder. Een dingetje is wel de mogelijke hitte in juli en augustus. Maar we hopen dat te ondervangen door vroeg op pad te gaan en op het heetst van de dag een siësta te houden. Voor het stukje naar Barcelona moet ik nog even puzzelen maar ik ben er van overtuigd dat dit gaat lukken.

Eigenlijk zijn we dan pas halverwege. Hoe we daarna verder gaan, lees je in de volgende blog.

Wordt vervolg.

Eindelijk weer!

Dit jaar zijn we best wel laat met het op de fiets stappen. Door allerlei oorzaken is het niet gelukt dit eerder te doen. Ik heb inmiddels geleerd dat ‘het gaat zoals het gaat’ en dat het geen zin heeft om spijt te hebben van gemaakte keuzes. Je hebt immers toen die keus gemaakt op basis van de kennis die voorhanden was en het leek toen de beste keus te zijn. Dus allemaal water onder de brug…

Afijn, inmiddels is het wel zover. Komende donderdag stappen we dus wel op de fiets voor een rondje door Gelderland, Brabant en limbo-land. Het is dan nog geen mei-vakantie maar door de andere vakantieplannen van Mevr. van der Veeke heb ik wat moeten schuiven, schikken, passen en meten om toch nog een leuk rondje eruit te persen. Hieronder zie je de route. We starten in Nijmegen en gaan linksom.

Ik heb me weer laten inspireren door het boekje van Rik Zaal en Natuurmonumenten. En ook een boek met de naam ‘Onverwacht dichtbij’ heeft bijgedragen aan de locaties (blauwe vlaggetjes) die we gaan bezoeken. Het is weer een bond palet geworden van steden, musea, natuurgebieden en hier en daar een mummie of een kabouterboom. Je ziet het wel langs komen, want ik probeer weer elke dag een stukje hierover te plaatsen.

Een onverwachte bonus is het feit (ik hoop dat hij dit leest) dat Gert gekluisterd zit in een bejaardentehuis. Hij is herstellende van een dubbele onderbeenbreuk en kan even geen kant op. Ik hoop dan ook dat hij uit verveling onze bezochte locaties gaat aanvullen met bij elkaar gegooglede extra informatie al is het alleen maar om mij terecht te wijzen op fake-nieuws. 

Het weer ziet er goed uit. Maar ondanks dit gaan we niet kamperen maar overnachten we bij Vrienden op de Fiets. Het was deze keer een crime om plekken te vinden maar ik heb toch doorgezet omdat broeder Griep, Zuster Verkoudheid en neef Keelpijn in strijd zijn om controle te krijgen over mijn lichaam. Ik weet nog niet wie er wint. Tot die tijd stappen we gewoon donderdagochtend op de fiets en hoop ik je donderdagavond de eerste blog te kunnen sturen. Tot dan.

 

Puffen en zweten in 2018

Ik kwam Gert afgelopen week tegen en die had wat moppers over mijn nalatigheid. Onze vakantieplannen waren nog niet gepubliceerd! En daar had hij helemaal gelijk in. Ik ben er al wel een tijdje mee bezig maar was er nog niet aan toegekomen om er een blogje over te maken.

Na wat wikken en wegen wilden we wel eens richting de Balkan. In eerste instantie zat ik te kijken naar een ronde in Slovenië, maar dat land is eigenlijk niet zo groot (half zo groot als Nederland, maar wel een van de groenste landen van Europa). Dus dan maar een stuk Kroatië erbij. Het probleem is dat het daar best geaccidenteerd is en er niet verschrikkelijk veel fietsroutes zijn. En het liefst willen we toch een rondje rijden.

Na een oproep op het forum van de wereldfietser  kreeg ik wat routes van anderen binnen. Daarnaast zag ik dat er een paar bestaande routes zijn van de Europafietsers.

Uiteindelijk komen we op onderstaand rondje. Hij is nog niet helemaal definitief maar ik denk dat er niet veel meer aan gaat veranderen. Het wordt een route door Oostenrijk, Slovenië, Kroatië (Istrië), Italië en weer terug door Oostenrijk.

rout-met-tekst

Het grootste deel van de route is gebaseerd op de fietsroute van Salzburg naar Venetië en de fietsroute door Midden-Europa.

We beginnen in Salzburg. Daar gaan we met de auto heen en ik hoop die ergens op de camping te kunnen stallen. Het zwarte deel van de route hoorde eerder bij de Midden-Europa route, maar in de nieuwe druk lijkt het weer bij de Salzburg-Venetië route te horen alhoewel het daar niet beschreven is. Er was een GPS track van en die heb ik geoptimaliseerd.

Het rode deel is de Midden-Europa route. Hier is een boekje van en die volgen we, over de Seebergsattel pas tot in Slovenië. De route gaat eigenlijk rechtdoor richt Ljubljana maar dan vind ik dat we te weinig van Slovenië zien. Op basis van wat routes van anderen heb ik de groene route bij elkaar gepuzzeld. Deze gaat langs het bekende Bled en dan grotendeels door een natuurgebied en over de Vrizic pas. Hiermee pakken we toch een mooi deel van het enige land met –love- in zijn naam. De groene route heb ik iets doorgetrokken tot Ljubljana want daar willen we wel even kijken. Vanuit daar zoeken we weer aansluiting met de Midden-Europa route, die ons in Kroatië brengt.

Daar zijn twee opties waar ik nog geen keus tussen gemaakt heb. De lichtblauwe route brengt ons in Trieste. Daar komt voor in een van de boeken van Jack Vance en dat is op zich al reden genoeg er langs te gaan. Verder neemt die ons mee langs de kust van Istrië en, je weet, bij mij is de zee altijd plus één. Dus waarschijnlijk wordt het deze.

De roze route is iets korter en leidt ons meer door het binnenland Schijnt ook een mooie route te zijn.

Bij Parenzo willen we de boot nemen naar Venetië. Ik ben daar nog nooit geweest maar natuurlijk wel veel over gelezen. En vanaf daar hebben we de Salzburg-Venetië route (blauw) maar dan andersom. Via de Tarvizio pas, die met zijn 800 meter niet zo hoog is, komen we in Villach en zijn we weer in Oostenrijk. Wil je meer details van dit deel van de route zien dan kun je op dit kaartje kijken.

Al met al lijkt het iets van 1600 kilometer te worden. Minder dan vorig jaar, maar toen was het allemaal vlak en ik denk dat we hier aardig vaak de hoogte in moeten. Oostenrijk is bergachtig en Slovenië is ook niet echt vlak.

Mocht je op- of aanmerkingen hebben over de route. Of als je suggesties hebt voor iets waar we absoluut langs moeten gaan, dan hoor ik het graag. Ondertussen ga ik verder met de voorbereidingen en kan Gert weer rustig slapen.

Dreams are made of sand and sun…

Het heeft even geduurd, want de studie (Data Science) vroeg meer aandacht, maar we zijn er dan nu toch uit over wat we komende zomervakantie gaan doen. We zaten nog wel te twijfelen. We willen ook graag eens naar de Baltische staten (Estland, Letland en Litouwen) maar de zee en de zon legden toch wat meer gewicht in de schaal. Zeker na de vele natte fietsdagen in 2016 lijkt het ons heerlijk nu eens wat meer kans op warm en zonnig weer te hebben.

route

Ons fietsplan is een combinatie van een aantal bestaande routes.
We nemen eerst de fietsbus naar St. Pied-de-Port (door een medefietser ook wel omgedoopt naar pietje-por). Dit plaatsje is bekend vanwege de wandelroute naar Santiago. Op deze plek gaan veel reizigers de grens over naar Spanje.

Wij doen dat niet. We beginnen met een stukje van 80 kilometer over memory lane. In 2006 fietsten we hier ook. Toen nog met Cycletours en kinderen. Het helpt ons om richting de Atlantische oceaan te komen.

Daar pakken we de Velodysee route op (klik hier voor Nederlandse informatie). Op mijn kaartje is dit het blauwe deel. Deze route loop heel veel langs de zee (altijd +1 voor mij) en over autoloze en autoluwe paden. De recensies lopen uiteen. Sommige mensen vinden het te druk en te saai. Anderen genieten van de constante blik op zee en het mooie weer. Wij gaan dit aan den lijve ondervinden. De complete route loopt door tot helemaal bovenin Bretagne. Dat is voor ons te ver. Wij slaan na 807 kilometer bij Nantes af.

Daar pakken we de Bretagne-Normandie route op. Op het kaartje is dit de rode route. Zoals de route zegt, pakken we een groot deel van het binnenland van Bretagne en Normandie mee. Even weg van de zee dus en een beetje afwisseling kan geen kwaad. Voor ons duurt die afwisseling 652 kilometer.

normandie_bretagne_cover

Deze brengt ons uiteindelijk helemaal in Boulogne-sur-Mer. Van daar hebben we weer een kort verbindingsstukje (15 km) en dan komen we op de LF1 (paars), die we een dikke 100 kilometer volgen. Een beetje een bekend stukje, want die deden we twee jaar geleden ook, maar er is weinig keus daar.

Via Brugge rijden we dan naar Gent (gele route). Deze stad staat al heel lang op ons lijstje om te bezoeken. Na het bezoek aan Gent gaan we richting Nederland.Na een dikke 200 kilometer krijgen we vlak voor de grens een klein stukje LF 9a (groen) die ons na 49 kilometer op de LF9 brengt.

De LF9 NAP-route heeft een bijzonder thema: het NAP (Normaal Amsterdams Peil). Deze lange fietsroute volgt globaal de kustlijn die ontstaat als alle dijken en duinen wegvallen. Goed om te zien dat Groningen in dit geval droge voeten houdt. Het hele stuk is 371 kilometer lang. Inmiddels zitten we dan ook al tegen de 2000 kilometer, dus het kan ook zijn dat we het laatste stukje met de trein gaan. Dat is afhankelijk van de zin, het weer (regen en wind) en de tijd.

Al met al denk ik dat we met deze 2300 kilometer een groot stuk variatie van Frankrijk, België en Nederland te zien krijgen. Op dit moment van schrijven vriest het nog buiten en is de schaatsbaan open. Ik kijk uit naar de zon en de warmte. En natuurlijk probeer ik elke dag weer wat regels te wijden aan onze belevenissen. Tot dan.

 

Noorwegen 2016

Het is wat later dan andere jaren, maar uiteindelijk is het dan toch klaar; de voorbereiding voor onze fietsreis in Noorwegen. Dat het deze keer wat lastiger was, had een aantal oorzaken.

Ten eerste rijden we deze keer een zelf samengestelde route, dus niet uit een boekje. Van collega-fietsers heb ik allerlei tracks gekregen. Een selectie hiervan heb ik aan elkaar gepuzzeld en dat gaf de onderstaande route.(rood en blauw = fietsen, grijs = varen)

totaal overzicht

De pontjes die we onderweg willen nemen gaven ook wat hoofdpijn. Sommigen varen niet alle dagen en die ene keer dat ze dan varen, is het op een onmogelijke tijd. De route had niet altijd zoveel rek om dit op te vangen. Uiteindelijk heb ik dan ook het lusje naar Oslo eruit gehaald. Dat scheelde 150 kilometer en dus twee dagen. Maar het geeft ons wel wat flexibiliteit voor als het tegen zit.

Tenslotte is in sommige delen de campingdichtheid erg laag. Dat gaan we proberen op te lossen met wildkamperen want anders worden de etappes, in combinatie met het hoge klimgehalte, erg lang.

track05b_elevation_profile

Al met al hebben is het een gevarieerd reis geworden. Vanuit Kristiansand gaan we langs de toeristische zuidkust naar het oosten. Hier brengen veel Noren hun vakantie door. Vlak voor Oslo gaan we wat naar het noorden en dan westwaarts naar Bergen. Hierbij gaan we over het Mekka voor fietsers, de Rallarvegen. Die eindigt bij Flam, het Mekka voor Chinezen en Japanners, maar wel aan het Sognefjord, een van de mooiste fjorden van Noorwegen.

In Bergen regent het waarschijnlijk. Dat geeft niet want dan maken we het land mee als de Noren. Door het combineren van een aantal openbaar-vervoer-pontjes varen we van Bergen naar Stavanger. Daar zoeken we mijn oud-collega Esther op. En dan via een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt, de Preikastolen, zakken we weer langzaam af naar het zuiden.

Al met al een 1300 kilometer in ruim vier weken. Zo weinig?! Ja, zo weinig. Want we worden ouder en zelfs met deze afstand zijn alle dagen nog goed gevuld.

Ik kijk uit naar de fotogenieke en lege landschappen. Een feest voor fotografen. Ik verwacht dan ook dat de blogs met name visueel zullen zijn. Want hier is gewoon veel minder te doen onderweg dan bijvoorbeeld in Engeland. We zullen het zien, wij kijken er in elk geval naar uit.

Vooruitzichten

Het is veel te lang geleden dat ik de laatste blog maakt. Daarom maar weer eens op het toetsenbord gerammeld.

In winterperiode wordt er weinig gefietst door ons. Ja, wel naar de supermarkt, naar het werk en even naar Winsum. Maar niet van die lange tochten en zeker niet in het tentje. Toch ben ik in deze periode vaak wel in vakantiestemming. Eerst ben ik maanden bezig om de vorige vakantie af te ronden door het maken van een boek met foto’s, kaartjes en reisverslagen. En daarna met het voorbereiden van de nieuwe reizen.

In de zomervakantie gaan we naar Noorwegen (daarover een andere keer). En omdat we elk jaar toch wel weer een keertje in Engeland willen fietsen, heb ik daarvoor in de mei-vakantie een mooi rondje bedacht. Hierbij gaan we voor de vierde én vijfde keer coast-to-coast. Wel tussen oost en west want van noord naar zuid hebben we wat meer tijd voor nodig.

Eerder fietsen we in 2011 al de route langs Hadrians Wall en in de meivakantie van 2014 deden we de Reivers en de C2C.Wat turend op de Sustrans kaarten zag ik dat er in Noord-Engeland nog meer routes zijn die de Noordzee met de Ierse zee verbinden. Onder andere The Way of The Roses en de Wallney to Whitby route. En met een beetje puzzelen kon ik er zelfs een rondje van maken.

blog-kaartje

We nemen deze keer de boot van Rotterdam (Europoort) naar Hull. Daar gaan we eerst een stukje omhoog om aansluiting te vinden met de W2W route (rode deel oost).

Daarna hebben we de W2W (blauwe) route van oost naar west. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan want bij Tan Hill zullen we flink moeten klimmen.

w2w_routeprofile2

Formeel loopt de W2W verder door naar de westkust, maar wij gaan niet helemaal tot het gaatje en buigen iets eerder af (rode deel west) om aansluiting te vinden met de Way of the Roses (zwarte route). Deze is overigens gebaseerd op de Wars of the Roses. Nu zal het bij ons geen oorlog worden maar hier is het ook afzien met de hoogtemeters.

wotr-profiel-1

Op zich is dat geen probleem, want boven word je altijd beloond met een mooi uitzicht en een heerlijke afdaling. Ook WotR zullen we niet helemaal uitfietsen. Iets eerder buigen we weer af naar Hull (roze deel).

Onderweg krijgen we een hoop moois te zien. We blijven een nachtje in de stad waar Simon & Garfunkel hun kruiden kochten, we komen door het plaatsje waar Tolkien 18 maanden gewoond heeft en een deel van zijn personages bedacht. Daar is trouwens ook de nog enig werkende intrekbare vlaggenmast van Engeland te zien. We zien de grootste menhir van Engeland en de originele kater uit Alice in Wonderland.

Well! I’ve often seen a cat without a grin,’ thought Alice; `but a grin without a cat! It’s the most curious thing I ever saw in all my life!’

En nog vele andere dingen. We komen door het Yorkshire Moors National Park en het Yorkshire Dales National Park. En als afsluiter blijven we een extra dag in York. Daar is zoveel moois te zien dat we daar de tijd voor willen nemen. Al met al een kleine 650 kilometer.

Waarschijnlijk gaan we luxe doen en overnachten in B&B en/of AirBnB ondanks dat er redelijk wat campings zijn onderweg. Zonder tent geeft wat minder gewicht. Iets waar we dankbaar voor zijn tijdens het klimmen. Mara je mist het ultieme gevoel van vrijheid een beetje. Afijn, we zien wel. Mochten ze net een hittegolf voorspellen, dan kan ik altijd nog wat annuleren.

Eerst nog even een week in de Zwitserse sneeuw. En daarna gaan we weer naar de fietskilometers, de lente en de zomer. En tegen die tijd zal ik zeker weer vaker een blog en foto’s plaatsen. Nog even geduld dus.

De beste verborgen schatten van Nederland (Intro)

Eindeloze velden met zonnebloemen. Eeuwigdurende klims met aan het einde een fantastisch uitzicht. Ruige natuurgebieden. Voor deze indrukken gaan we altijd naar het buitenland. Nederland is daarvoor te vlak, te veel bebouwd en te gecultiveerd.

Toch kun je prachtig fietsen in Nederland. Dat hebben we ook al veel gedaan. En Nederland heeft het voordeel dat je niet eerst ver moet reizen voordat je in het zadel kunt.

Het onderweg zijn op de fiets is al een doel. Maar we willen vaak meer. Niet alleen natuur zien, maar ook cultuur. Deels vullen we dat al in door onderweg te gaan geocachen. Dat heeft ons al op bijzondere plaatsen gebracht. Maar er is vast nog veel meer te zien in Nederland.

zaal

In de krant kwam ik een recensie tegen van het boekje ‘Het beste van Nederland’, geschreven door Rik Zaal. Het is een samenvatting van de grote broer dat 1300 pagina’s telt. Zaal heeft 17 lijstjes gemaakt. Dan moet je denken aan onderwerpen als landschappen, gebouwen, musea en stadjes. Maar ook fietsen, wandelen, de zee en begraafplaatsen. Uiteindelijk een  totaal van 130 onderwerpen. Volgens hem de mooiste plekken van Nederland.

Natuurlijk weet ik het veel beter. Die 130 zijn er veel te veel. Ik maak daarom weer een eigen selectie van bijzonder plaatsen die ik graag wil zien. En deze zet ik uit op de kaart van Nederland.

nat-mon

Natuur is iets waar we zuinig op moeten zijn. Het wordt ook steeds schaarser binnen ons kleine landje. Het is goed dat er organisaties zijn die hier voor waken. Van een aantal van deze organisaties zijn we lid. En als lid bent krijg je jaarlijks ook wat terug. Van Natuurmonumenten krijgen een boekje met ‘verborgen schatten’. Wat hebben we veel te zien in Nederland!

In de winter blader ik het door. Kastelen, molens, bijzondere huizen, natuurgebieden en nog veel meer. Ook hierin maak ik een selectie en zet dit ook uit op dezelfde kaart.

Uiteindelijk kom ik op 78 onderwerpen en dit levert het volgende plaatje op.

overzicht

Misschien denk je; ‘Is er maar zo weinig in Brabant, Zeeland en Limburg te zien?’. Nou, die heb ik even overgeslagen. Laten we eerst deze 78 maar eens doen.

Dat kan heel mooi op de fiets. Afhankelijk van de tijd die we hebben kan een kortere of langere ronde gemaakt worden langs deze schatten. Komend weekend is het Pasen. Dat is een mooie eerste gelegenheid om dit in de praktijk te brengen.

Met wat puzzelen en de fietsrouteplanner van de Fietsersbond heb ik een rondje gemaakt. Eerst natuurlijk veel te lang omdat ik vergeet dat we ook tijd nodig hebben om de plaatsen, die we bezoeken, te bekijken. Maar met een beetje tweaken lukt het me om een mooi rondje in de omgeving van Arnhem, Deventer en Apeldoorn te maken.

paasrondje

We beginnen op vrijdag in Wageningen en eindigen die dag in Doesburg. Volgens Zaal heeft die een wonderschone binnenstad. Op zaterdag doen we, onder andere, een groot stuk van de Acht-kastelen route.  We eindigen in Laren. Op zondag staat er niet veel meer op het programma dan fietsen door prachtige natuurgebieden. Alleen het Willy Dobbe plantsoen tikken we af. Ingericht naar voorbeeld van het VPRO programma de lachende scheerkwast. We eindigen daarna in Apeldoorn. Op maandag weer terug naar Wageningen maar wel even langs Radio Kootwijk en het St. Hubertus jachthuis. Natuurlijk ligt de hele route ook weer bezaaid met geocaches.

Gezien de weersvoorspelling (op dit moment slaat de hagel tegen de ruiten) en ons, steeds lager wordende, bikkelgehalte gaan we nog niet in de tent. Via vrienden-op-de-fiets heb ik wat logeeradresjes kunnen regelen. Dit viel voor de eerste Paasdag nog niet mee. Niemand zit erop te wachten zijn eieren te delen met een vreemde. Gelukkig zijn we gered door Gerda uit Apeldoorn. Ze was wel haar stem kwijt maar niet haar gastvrijheid.

Als alles goed gaat kunnen jullie de komende dagen meegenieten van de verborgen schatten van Nederland. Ik ga proberen onderweg weer wat te bloggen. En misschien geeft het wel inspiratie om ook op pad te gaan. Ik hoor graag welke schatten jij bezocht hebt.

Zicht op zee, zout op de huid

De plannen voor komende zomer zijn alweer bekend en weer in de maak. We houden de hele tocht zicht op zee. Ook zal er veel zout op de huid zitten. Hetzij van zee, hetzij van het zweet. Omdat sommigen er naar vragen, daarom even een toelichting.

Ik had een paar wensen aan de komende fietstocht:

  1. We willen altijd graag, op de fiets, thuis aankomen aan het einde van de reis.
  2. We willen liever niet vliegen.
  3. Het startpunt moet bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Dit wordt steeds lastiger. Diverse city-nightlines nemen geen fietsen meer mee. Cycletours is failliet en het is onbekend wat er met de fietsbussen gaat vervoeren. Maar daarentegen hebben we nog de treinreiswinkel die veel kan regelen.
  4. We vinden Engeland erg leuk om in te fietsen.
  5. Er moet gekampeerd kunnen worden onderweg.

Met deze wensen in het achterhoofd viel het oog op de Tour de Manche. Dit is een rondje om het Kanaal. Een deel door Bretagne. Dan oversteken naar Engeland. Ook hier houden we de zee weer rechts en fietsen langs de zuidkust weer naar het oosten. Er is een kort rondje van 450 km en een grote ronde van 1200 km.

Hier moet natuurlijk wel een stukje bij aan want 1200 km is wel te weinig voor een maand. Dat stuk heb ik toevallig nog liggen! Want twee jaar geleden hebben we onze vakantie moeten afbreken wegens familie omstandigheden. We zouden toen, via de Noordzee route , naar huis fietsen vanuit Noord-Frankrijk. Dit deel, van 650 km,  heb ik nog compleet uitgewerkt liggen. Hiermee lijkt het laatste deel van de vakantie al vast te liggen. Want fietsen langs de zee is altijd plus één voor mij. Als bonus is er nog het bezoek aan Brugge. Iets wat we al heel lang willen doen.

blog-1

De Tour de Manche is nieuw. Er zijn wel routeboekjes van maar die zijn in het Frans. Ik red me redelijk met mijn Frans in Frankrijk, maar in de boekjes kom ik niet ver met handen-en-voeten taal. Dat is dus suboptimaal.

Op het forum kwam ik erachter dat de fietsende fotograaf (of de fotograferende fietser) Kees Swart ook met een soort van rondje kanaal (Fietsen rond het Kanaal) bezig is. In januari komt daar een gidsje van uit. In het Nederlands. Niet alleen de route (met GPS)  maar ook achtergrond informatie. En dat laatste maakt de fietstocht juist leuker. Wat het fietsen is een middel voor ons en geen doel.

Toevallig ken ik Kees en heb ik even contact met hem opgenomen om te vragen wat het verschil met de Tour de Manche is. Zijn woorden:

Mijn route loopt in Engeland vaak samen met de Tour de Manche, maar de TdM laat wel enkele prachtige stukken kust links liggen en omzeilt de mooiste delen van Dartmoor.

We besluiten in Engeland in elk geval de route van Kees te volgen. We starten dan in Plymouth, volgen de zuidkust tot Dover en steken dan over. Vanuit Calais hebben we dan de eerder genoemde Noordzee route. Hiermee lijkt het middelste deel van de vakantie ook vast te liggen. Het deel in Zuid-Engeland is iets meer dan 700 kilometer.

blog-2

Blijft nog over hoe in Plymouth te komen en hoe we het deel ervoor doen. Als ik de kilometers van deel twee en drie optel, dan kom ik op ongeveer 1350 kilometer. Het resterende deel kunnen we opvullen met een stuk in Bretagne. Hier kunnen we weer kiezen voor de Tour de Manche of het deel wat Kees in voorbereiding heeft. We kiezen voor het laatste maar omdat deze 1400 km is, kunnen we het niet helemaal doen. We kiezen voor een stuk van 450 kilometer. Dit brengt het totaal van de fietstocht theoretisch op 1900 kilometer. Ik zeg theoretisch want ik weet uit ervaring dat het praktisch nog wel 5-10% hoger wordt.

Van Kees heb ik de –geplande- GPS route gekregen. Door die om te draaien en van Roscoff terug te rekenen, kom ik na 450 km ongeveer bij Granville uit. En hiermee is het eerste deel van de vakantie vastgelegd. Via Archiecamping zoek ik bij dit deel de campings vast op zodat de trajecten gepland kunnen worden. Als het goed is, komen in het begin van de zomer de kaartjes beschikbaar, maar toch maak ik ook vast mijn eigen kaartjes voor dit deel.

blog-3

De verdere voorbereiding bestaat uit het uitzoeken welke geocaches we onderweg tegenkomen. Vaak levert dit nog verrassende plaatsen en bezienswaardigheden op. Wat ik ook wil doen is kijken welke historische plaatsen we onderweg tegenkomen. En met historisch bedoel ik dan ook echt oud. Ik heb het dan over menhirs, stenen cirkels e.d. Dat zijn altijd bijzondere plaatsen. Hiervoor gebruik ik een site die alle bekende locaties bevat van dit soort bezienswaardigheden.

Staat nog een punt open: Hoe komen we bij het startpunt? Met de trein is dat best wel een gedoe en een lange reis. Met de auto rij je er in een dag heen. Maar dan staat de auto daar en hoe krijg je die weer thuis?

Hiervoor heb ik Steven bereid gevonden. Hij wil ons wel wegbrengen en dan de auto mee terug nemen. Misschien plakt hij er meteen een kleine vakantie aan, samen met Rosa en de hond. Maar dat laat ik aan hem over.

Hiermee zijn bijna alle wensen gerealiseerd. Alleen punt drie is wat discutabel, maar dat nemen we dan maar voor lief. Je kunt tenslotte niet alles hebben wat je wenst.

Verse plannen

De zomervakantie is nakende en ook deze keer hebben wij weer snode plannen ontwikkeld om deze, grotendeels fietsend, door te brengen.

We beginnen met een treinreisje. De bedoeling is dat we in Groningen instappen en, met een tweetal overstappen, in Wenen weer het rijtuig verlaten. We nemen twee dagen om deze prachtige stad, en geboorteplaats van mijn oma, te bekijken. Daarna gaan we weer naar huis.

Maar dat doen we ongemotoriseerd en niet via de kortste route. We pakken eerst een van de Greenways.

Image

De Praag-Wenen Greenway (ongeveer 500 km) verbindt Praag en Wenen met elkaar over een zo autoluw mogelijk traject. We fietsen tussen historisch belangrijke steden, romantische kastelen, kerken en abdijen. Naast al deze geschiedenis voert de route ook nog eens door een van de meest mooie streken in Europa. De route gaat van de Vltava in Zuid-Bohemen naar de Dyje in Zuid Moravië.

De flora en fauna in de regio’s waar de Praag-Wenen-Greenway doorheen voert is minstens zo rijk als de lijst van de historische monumenten lang is. Onderweg komen we langs en door verschillende landschapsreservaten. Zeldzame watervogels, alpiene begroeiing, orchideeën en zeldzame uilensoorten in het Palava-gebergte (klimmen en dalen !), en enkele goed bewaarde moerasgebieden met hun natuurlijke rijkdom in de vorm van watervogels en waterplanten. In de bossen en op de steppe leven wilde dieren waar we in Nederland alleen maar van kunnen dromen. Ik hoop dat deze laatste op een respectabele afstand blijven, of het nu muggen zijn of wolven. Meer informatie over deze route is hier te vinden.

Image

 In Praag kijken we natuurlijk ook een tijdje rond. Saskia is er al vaker geweest en die gaat me een mooie rondleiding geven door de stad. Na een paar dagen zijn we moe van de stad en willen we maar al te graag weer op de fiets. Via de route van de Europafietser gaan we daarna weer naar door naar Nederland.

Hiervoor gebruiken we het gidsje ‘Fietsen naar Praag’ zij het dan wij niet naar Praag fietsen, maar van Praag. Gelukkig kan dat ook.

Image

De route loopt grotendeels langs rivieren. Praag uit fietsen we langs de Berounka en de Moldau. Voor Plzen (de oorsprong van het woord ‘pils’, altijd +1) volgen we nog het riviertje de Klabava. Bij het stadje het stadje Cheb zitten we aan de Ohre. Dan gaan we Duitsland in. Eerst langs de Kösseine waarmee we het Fichtelgebergte (klimmen dalen !) verlaten. Dan de Main, de Werra, de Weser, de Diemel en de Lippen. Met de Rijn komen we Nederland weer binnen bij Nijmegen. We zijn dan ongeveer 1200 km onderweg.

Van Nijmegen naar Baflo is dan nog maar een klein eindje. Ongeveer 260 kilometer. Hiervoor heb ik via de routeplanner van de Fietsersbond  een mooie natuurroute laten plannen.

Na een maand fietsen is het hoofd leeg en het hart vol, dus kunnen we er weer helemaal tegenaan.

Ik hoop onderweg regelmatig een blog te kunnen posten van onze ervaringen. Al dan niet met een paar foto’s maar het een en ander hangt natuurlijk sterk af van de beschikbaarheid van Wi-Fi en mijn creatieve vaardigheden. Na een vermoeide fietsdag zijn die niet altijd op peil, maar ik beloof bij deze mijn best te doen. Wil je er geen enkele missen? Dan kun je abonneren. Tot later!