Niks moet, niksen mag

Heerlijk, zo’n lange kerstvakantie. Alle tijd om na te denken over de toekomst. In de vorige blog heb je kunnen lezen hoe we het eerste deel van de komende reis gaan invullen. Daar hadden we nog het idee om bij Barcelona over te steken naar Sicilië en dan door naar Italië. Inmiddels zijn we van dat idee af. Barcelona in fietsen blijkt een uitdaging te zijn. Er gaat geen boot rechtstreeks naar Sicilië (wel via Sardinië) en we vinden het jammer ons door deze twee Italiaanse eilanden heen te moeten ‘haasten’. Tenslotte geeft de vulkaan op Sicilië aan dat we even niet welkom zijn. Daarom zijn we overgegaan op Plan B.

Op de eerder genoemde route Ruta Iberica slaan we nog steeds rechtsaf, maar nu doen we dat bij Morata. Via een stuk van 190 kilometer kun je aansluiten op de Andalusië route bij het plaatsje Albarracin.

andalusia

De Andalusië route volgen we noordwaarts totdat we bij Girona komen. Net als de rest van Spanje is het hier nergens vlak. Als ik de hoogteprofielen in het boekje mag geloven, gaan we flink wat hoogtemeters maken. Alhoewel dit natuurlijk zweten wordt, geeft het ons ook prachtige uitzichten en mooie afdalingen. Zo dicht bij Barcelona, gaan we er ook een dagje heen. Maar dan laten we het huishouden op de camping staan en gaan we met de trein op en neer.

barcelona

Het woord Barcelona blijft nog even nazingen want we volgen hierna de ‘Fietsen naar Barcelona’ route nog een tijdje maar dan in omgekeerde volgorde. We steken voor de tweede keer de Pyreneeën over en dan gaan we door naar Avignon. Hier zijn we eerder geweest toen we de Groene weg naar Baflo deden. Het is een gezellige stad met in de zomer een mooi festival, dus het is geen straf om daar weer langs te gaan.
Het leuke is dat we hier weer een fietsroute op kunnen pakken. Het voordeel van fietsroutes is dat iemand anders al uitgezocht heeft waar de mooiste weggetjes lopen en wat de minst steile route is. Een nadeel is dat je een kwartetspel aan (prijzige) boekjes moet kopen. Gelukkig heb ik ook wat kunnen lenen, wat de kosten een beetje drukt. We hebben het immers minder breed nu we beide zonder werk zitten.

provence

Het boekje van ‘de Provence’ heeft een wirwar van routes en daar koppel ik er een paar van aan elkaar om ons van Avignon naar Nice te brengen. Helaas weer weinig vlak hier, waarbij de Gorge du Verdon de kroon spant. Zeker qua schoonheid, maar ook qua hoogte. Het zij zo want ‘Wie mooi wil zien moet pijn lijden’ luidt het gezegde immers.
Bij Nice pakken we toch mooi even het zevende land (van de tien) mee door via de dwergstaat van Monaco te gaan. Vanaf daar volgen we nog een klein stukje langs de kust alvorens naar het noorden af te slaan. Het wordt tijd om weer huiswaarts te gaan.

overzichtskaart

Het brengt ons in een, voor ons, onbekend stuk Italië. Palmbomen, druiven en rijstvelden domineren het landschap. Dus op tafel krijgen we bounty’s, wijn en nasi. Over de Simplonpas beklimmen moet ik nog even over nadenken maar het kan ook zijn dat we inmiddels benen als boomstammen hebben en zonder moeite omhoog rijden. Het zou, met zijn dik 2000 meter, wel het letterlijke hoogtepunt van de vakantie zijn.
Vanaf Basel lopen verschillende fietsroutes naar Nederland toe. Wij gaan gebruik maken van de Rome-route, maar dan weer in omgekeerde volgorde.

overzichtskaart-deel1Deze gehele route loopt van Maastricht tot Rome, en wij gebruiken daar maar een klein deel van. En deze brengt ons wel weer in Nederland.

Vanuit Maastricht moet ik nog een route maken. Alle bekende routes naar Groningen hebben we al gedaan (Fietserpad, 10-Provinciën route, etc.). Dat geeft niet want met de fietsrouteplanner puzzel ik wel wat moois bij elkaar.
Mocht je nu een beetje de draad kwijt zijn dan heb ik hier een overzicht van het hele rondje.

overzicht routes

Na een kleine 9000 kilometer en zes maanden hopen we dan Baflo weer in te fietsen. Maar het kan ook zijn dat we er halverwege achter komen dat een lange fietsreis niet ons ding is. In dat geval is er altijd nog de trein. Kortom, we gaan het zien. En jullie ook want ik hoop onderweg weer af en toe een verhaaltje te schrijven. Of in elk geval wat foto’s laten zien. Maar tot het zover is, moet je nog even geduld hebben. Het geplande vertrek is eind april/begin mei. Tot dan!

Later is allang begonnen

Volgend jaar (2019) kunnen we eindelijk doen wat we al heel lang in de planning hadden. Eigenlijk stelden we het steeds uit. Iets om ‘later’ te doen. Maar ‘later’ is allang begonnen. En daar zijn we eindelijk achter gekomen. Volgend jaar is Mevr. van der Veeke met pensioen en ik heb een jaar vrij genomen. Dit geeft ons de mogelijkheid om langer op fietsreis te gaan. Om precies te zijn, het plan is om zes maanden onderweg te zijn.

In die tijd kun je een hoop doen. Wij hebben besloten het binnen Europa te houden omdat we vliegen zo belastend vinden voor het milieu. We vertrekken dus vanaf huis en hopen, na ongeveer zes maanden, ook weer thuis de oprit op te fietsen.

En wat gaan we doen met die zee van tijd?
We beginnen met Pelgrimeren. Wat?! Ja, pelgrimeren. Als je dit Googelt dan kom je op de volgende definitie:

Van oorsprong is een pelgrimstocht een tocht naar een plaats met een speciale (godsdienstige) betekenis. Tegenwoordig hebben pelgrimstochten een aantrekkingskracht op reizigers die op zoek zijn naar rust en bezinning.

Maar waarom doen wij dit dan? We zijn niet religieus maar we zitten wel op een kantelpunt in het leven; de overgang van een werkend leven naar een niet-werkend leven. Voor ons een mooi moment van bezinning daarom hebben we als eerste doel om naar Santiago de Compostella te fietsen. En hier leiden vele wegen heen.

santigo

Wij maken gebruik van de St. Jacobs fietsroute van de Europafietser. Deze loopt van Haarlem tot aan Santiago.Voordat we in Haarlem zijn moeten we dan nog een stukje fietsen. Daarbij kiezen we er voor om via St. Jacobiparochie, in Friesland, te gaan. Dit leek ons wel een gepast startpunt. Beginnen bij Jacobus en eindigen bij Jacobus. De fietsroute loopt ongeveer zo:

stjacob_overzicht

Als we in Santiago de Compostella zijn, dan staat er ongeveer een kleine 2700 kilometer op de teller. We gaan dan natuurlijk ook nog even door naar Cabo de Finisterre, oftewel het einde van de wereld. Het gebruik is dat de pelgrim dan zijn kleren verbrand, maar dat gaan wij maar even niet doen want om nu naakt verder te gaan is ook weer zo wat.

Daarna wordt het coddiwomple. Maar dan is er nog zoveel tijd over en Portugal staat al een tijd op de lijst, dus we gaan via de kust zuidwaarts naar Lissabon. Hier is geen fietsroute van, maar met de hulp van wat mede-fietsers heb ik toch een mooi traject bij elkaar kunnen harken. We gaan natuurlijk via Porto, Sintra en Lissabon. In concept ziet dit stuk er zo uit:

`Portugal

Dit stuk is een dikke 700 km maar omdat ik denk dat we her en der wel even willen blijven hangen, verwacht ik dat we er meer dan twee weken over doen. Het kan maar zo zijn dat we hier een weekje vakantie gaan vieren.

coddiwomble

In Lissabon kan je niet veel westelijker, dus we kiezen voor de oostelijke richting. En laat daar nu net een mooie route voor zijn. Deze loopt van Lissabon, via Madrid, ongeveer naar Barcelona en heet de Ruta Iberica.

ruta iberica

De bedoeling is dat we bij Barcelona uitkomen, dus ergens bij Zaragoza slaan we rechtsaf. En dan zijn we wel weer een kilometer of 1500 verder. Een dingetje is wel de mogelijke hitte in juli en augustus. Maar we hopen dat te ondervangen door vroeg op pad te gaan en op het heetst van de dag een siësta te houden. Voor het stukje naar Barcelona moet ik nog even puzzelen maar ik ben er van overtuigd dat dit gaat lukken.

Eigenlijk zijn we dan pas halverwege. Hoe we daarna verder gaan, lees je in de volgende blog.

Wordt vervolg.