Alleen op de wereld

Deze keer geen fiets-blog, maar een ski-blog want het was teveel tekst voor een FB post. Ik hoop dat de fietsers er nog steeds plezier aan hebben.

Het was een bijzonder dag. De weersvoorspelling kondigt sneeuw aan maar als we naar buiten kijken klopt dit niet. Er is wel veel laaghangende bewolking. We zijn op tijd op en omdat we wel een dagje wat anders willen, rijden we naar Lenk om daar de lift naar Adelboden omhoog te nemen. In Adelboden zijn we vorig jaar geweest, dus bekend.

Op het parkeerterrein zijn we de tweede auto. De andere is van de liftman, denk ik. En in de lift omhoog weten we waarom het zo rustig is. Het zit potdicht erboven. Na 10 meter ben ik het contact met Mevr. Van der Veeke al verloren. Door de ribbels in de sneeuw van de pistenbully te volgen kunnen we nog enigszins op de piste blijven. We wagen nog een poging, want we willen graag naar Adelboden. Maar ook de tweede poging strandt. Dit is geen doen, dus dan maar weer naar huis. Met recht de kortste ski-dag ooit.

Om nu om half elf weer thuis te zitten is ook weer zo wat. We besluiten een kijkje te nemen in Gstaad (alleen correct uit te spreken met een goede rochel). Daar schijnen de bontjassen nog vrij op straat te lopen. En dat is ook zo. Mevr. Van der Veeke is in haar natuurlijke habitat, wordt helemaal wild en schiet in een shopping-spree. 

Gelukkig voor mij heeft ze de portemonnee vergeten en, ondanks dat ik moeite met jokken heb, kan ik nu glashard ontkennen dat ik de credit card mee heb. We moeten het dus doen met de kunst op straat en de prachtige huizen en hotels. Met grote moeite lukt het me hier wat foto’s van te maken want telkens lopen er bontjassen voor langs.

Om het verlies wat te verzachten trakteer ik Mevr. Van der Veeke op koffie met een taartje. Om dit te kunnen bekostigen regel ik telefonetisch een verhoging van de hypotheek, maar dan heb je ook wat. Zelfs het glaasje water ernaast kost een Zwitserse Frank (bijna een euro).

Volledig platzak gaan we op huis aan. Als we wegrijden uit Gstaad zien we de pistes liggen. Het lijkt alsof de bewolking opgetrokken is. En omdat het niet-skiën voelt als spijbelen, besluiten we het nog een keer te proberen. We rijden een klein stukje door naar Rougemont omdat daar een lange lift omhoog gaat (van 990m naar 2100m). Ook hier zijn nauwelijks mensen en dat laat geen lichtje branden bij ons. Dat komt pas halverwege als de omgeving een dikke witte soep wordt. Als we uitstappen boven staat er nog een bordje dat ons normaal tot grootse daden verleidt, maar nu aan het twijfelen brengt.

Maar goed, we zijn geen mietjes en we gaan. Slechte beslissing, na 50 meter zijn we al compleet lost. Alles is wit, boven, onder, links en rechts. In dit weer skiën we altijd van stok naar stok, maar hier zijn ze te ver uit elkaar om dit te kunnen doen. Alleen op de wereld moet zo voelen. Als we 10 meter uit elkaar raken, zien we mekaar niet meer. Regelmatig zitten we naast de piste, denken we stil te staan als we bewegen en denken we te bewegen als we stil staan. De techniek is gedegradeerd tot niveau Anko de Haan. Twee keer klunen we terug om te constateren dat wat de verkeerde kant lijkt, toch de goede kant moet zijn.

Na een tijdje hoor ik een lift. Dat herken ik van het kaartje. Uit de mist doemt een lift-boy op. Hij heeft heel goed door dat we verdwaald zijn en helpt ons op weg. Hij loopt zelfs een stuk mee om de juiste afslag aan te geven. Mevr. Van der Veeke kan hem wel een aanzoek doen. 

Zo schuifelen we verder tot we eindelijk weer uit de mist komen. We doen bijna een uur over de 8 kilometer. Er kan nog maar één ding gedaan worden. In de auto en naar huis. Het liftkaartje laat één zielige piek zien. En dat was absoluut geen piekmoment.

Nu ik dit schrijf zitten we lekker thuis. Op de achtergrond de radio, een warme kachel en een koffie voor de schrik. Als ik naar buiten kijk begint het zachtjes te sneeuwen. In de verte zie ik de toppen in de mist. En ik voel mee met alle mensen die daar nog ronddwalen. Soms zit het mee, soms zit het tegen…

Kerstwens

We hebben een aardig appartement gevonden voor de wintersport. Het zit op 100 meter van de ski lift en 100 meter de andere kant op zit het dorp met de Spar.

De indeling is wel wat eigenaardig. Je komt binnen in de wohnzimmer. Oostenrijkers doen niet aan gemutkichkeit dus het is spaarzaam bemeubeld. En aan de muur kijken Maria en kindje Jezus minzaam op ons neer. Menig kluizenaar zou hier gelukkig zijn. Het meest in het oog springt nog de afwezigheid van sfeer verlichting. Slechts een schel peertje aan het plafond luistert onze avonden op. Gelukkig heeft Mevr. Vd Veeke nog wat kerstverlichting meegenomen om te voorkomen dat het hier lijkt op een gemiddelde methadonbus.

Na de woonkamer volgt de slaapkamer. Eveneens een peertje aan het plafond dus eventuele amoureuze uitspattingen worden hel verlicht waardoor alles net een pornofilm lijkt. In de slaapkamer is ook de splitsing. Linksaf kom je in de keuken, rechtsaf in de badkamer/toilet. In beide ruimtes is het plafond zo laag dat ik’s ochtends het haar niet te hoog op moet föhnen.

Al het eten moet dus door de slaapkamer naar de woonkamer gebracht worden. Daar is een klein tafeltje waaraan we het kunnen nuttigen. Natuurlijk hel verlicht door het peertje of in schemerduister als we het met kerstverlichting doen. Groot voordeel is ook dat ik midden in de nacht wakker kan worden en weet wat we die avond gegeten hebben.

De badkamer is de kamer waar we de meeste tijd doorbrengen. Het is de enige plek waar de wifi werkt. Of eigenlijk meer niet werkt. Onze huisbaas heeft meerdere routers staan, maar ik krijg er maar één aan de praat. Soms. En ook nog alleen op de wc gezeten. De laptop werkt er niet op. De telefoon ook niet. Maar beide iPads wel. Soms. Eerst gewoon. Later moest ik om een onverklaarbare reden de bril omhoog zetten voor de ontvangst. Zo zat ik op de pot, Vaak proberen, refreshen en connecten. Van onderen hard en koud glazuur. Van boven een schel lampje. 

Nu werkt dit ook niet meer en ben ik uitgeweken naar het bankje voor het huis. Daar zit ik dan. In de kou en het donker. Gezicht hel verlicht door de iPad. Lurkend aan het broodnodige internet. Ik kan alleen nog maar hopen op een wonder. Iets met drie wijzen uit het oosten. Ze brengen geschenken mee voor onze Maria en Jezus. Wierook, mirre en wifi. Want anders zou het wel eens een hele eenzame kerst kunnen worden.

Avond in Oostenrijk

Langzaam valt de avond over het Salzburger land. Gezinnen komen thuis, koken en eten samen. De piste bully mannen starten hun machines en gaan op weg om de pistes te prepareren voor een nieuwe dag skiën. Het wordt later en later en langzaam gaan alle lichten uit. Het is donker in het land. Maar wacht! Één lichtje blijft branden. In Bsuch bij der Winklhof zit iemand gebogen over een pistekaartje bij het licht van een laatste pitje. Een vrouw met een missie. De rest ligt al te pitten. Haar man is een beetje ziek en is met twee Berenburgr op bed gegaan. Daarvan gaat hij altijd wat snurken dus ze hoeft zelf nog niet zonodig plat. En de rest van het gezelschap valt altijd al in slaap na het eten. Een dag spelen in de buitenlucht doet dat met je. Maar nog niet voor Liesbeth. Zij heeft beloofd morgen met een spannende route te komen. Met voor ieder wat wils. Rob wil graag nieuwe pistes doen. Saskia is blij als er langs een mode winkel wordt gegaan en er een glühwein-stop in zit. Hans is blij met een koffie-stop in de morgen. Zelf heeft ze geen direct doelen. De kilometers van gisteren maakt ze toch niet goed. Ze wil er graag een leuke dag van maken. De weersvoorspelling is goed, maar ze weet dan nog niet dat het de hele dag gaat sneeuwen en de temperatuur tussen de -5 en de -10 blijft. Ze buigt zich nog eens over het kaartje. Saalbach, Hinterglemm en Leogang strekken zich voor haar uit. Ze wil wat anders dan eerder in de week. Als ze nu eens andersom gaat? En dan eindigen in Leogang?

20130221-190038.jpg
Ski ravage

20130221-190124.jpg
Winterplaatje

20130221-190252.jpg
Best veel sneeuw hier.

20130221-190321.jpg
Rare mannen.

Een dag later. Bijna alle doelen zijn bereikt. Auto is bij Vorderglemm neergezet. We zijn omhoog gegaan en doorgestoken naar Saalbach. Omdat we weer mooi op tijd waren hadden we eerst lege pistes, vers geprepareerd en nieuw. In Saalbach moesten we een stukje lopen en heeft Saskia haar modewinkel gehad. Daarna maakten we het rondje andersom naar Hinterglemm. En bovenlangs weer terug naar Saalbach. Leogang hebben we niet gehaald maar wel de glühwein.

20130221-190609.jpg

Om half vijf daalden we weer af naar Vorderglemm. We hebben 25 liften gehad. er zijn 57 ski kilometers gemaakt. en daarnaast nog vele kilometers in de lift.
Het liftprofiel kun je hier zien

(soms twee keer klikken voor je hem ziet en eronder een plaatje geografisch weergegeven)

We eindigden zoals we begonnen. Alleen op de pisten. Langzaam wordt het donker. Gezinnen komen thuis en pistenbully-machinisten gaan aan het werk. Het was een mooie dag.