Als een koe in de wei

Dag 002:

De slaap der vermoeidheid is de beste slaap en als er dan ook nog de regen op ons huisje tikt, dan blijft zelfs de grootste insomniast niet wakker. Maar als we opstaan is de lucht zo grijs als mijn fiets en vallen er druppen. We ontbijten binnen maar ‘the show must go on’, dus we stappen gewoon op de fiets en gaan verder. Voor een pelgrim is er geen ruimte voor weifelen en procrastineren.
Het mooie van fietsen is dat er ook wat te zien is, als er niets te zien is. Het Friese landschap lijkt me ook te kunnen bekoren. Met potige paarden en vierkante torens kan het er niet Frieser uitzien voor mij.

IMG_0400-W585

Op de foto naderen we het dorpje Firdgum. Op de GPS zie ik dat er een geocache is met een interessant verhaal. Ze hebben er een reconstructie gemaakt van een huis zoals het er tussen de 4e en de 8e eeuw uit moet hebben gezien. Omdat het gebied vaak overstroomde werden de huizen op wierden (heuvels in het landschap) gebouwd. En in dit geval werden de muren van de huizen van zoden van kleiige graslanden gebouwd. Het ziet er voor mij meer uit als lemen bakstenen maar het huis staat er imposant bij.

IMG_0401-W585


Daarna gaan we grotendeels langs de Waddenzee richting Harlingen. Ook hier komen we af en toe kleurige bollenvelden tegen waar Mevr. van der Veeke tussen moet staan. In Harlingen woont een (oud) collega van mij, maar die heeft geen tijd voor koffie. Daarom zitten we in de Subway een koffie weg te tikken en even op te warmen. Want met 10 graden houdt het niet over.
Na Harlingen fietsen we langs de waddenkant richting de Afsluitdijk. Er staat een behoorlijke wind en het is best ploeteren. Een mooie training voor de bergen vast. Het plaatsje Zurich passeren we altijd op de snelweg. Nooit geweten hoe het eruit ziet, maar nu dus wel want we gaan er doorheen. Ik kan concluderen dat je daar niets aan mist. Bij het busstation vinden we een mooi plekje. Uit de wind en in de zon, om een bammetje te doen. Heerlijk om even op te warmen.
Hierna zitten we wat gunstiger ten opzichte van de wind en wordt het fietsen gemakkelijker. We passeren Makkum en Workum en hebben mooie paadjes door het veld.

IMG_0403-W585


Voor Hindelopen komen we een prachtig omdenk-project tegen. Ze wilden graag uitzicht hebben over de dijk maar de bovenste verdieping is dan zo klein. Hoe los je dat op? Door het huis ondersteboven te bouwen. Ik ben onder de indruk.

IMG_0405-W585

De route gaat om Hindelopen heen, maar we kiezen er toch voor om door het stadje te gaan. Omdat het zo’n plaatje is maar ook omdat we ontbijt voor morgen nodig hebben. Het is wat minder druk dan vorige keren en het is inderdaad de moeite waard om mee te pakken.
Een klein stukje verder ligt Molkwerum. Omdat de zon inmiddels uitbundig schijnt, is er geen reden om niet te kamperen. We hebben een nieuwe tent gekocht. Iets ruimer dan de vorige maar hij staat zo. De camping heeft een restaurant en omdat de koning morgen jarig is gaan we lekker uit eten. Morgen hoeven we pas om half elf met de pont naar Enkhuizen dus er is alle tijd om onze roes uit te slapen.

IMG_0408-W585

Dag 003:

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Zaten we gisteren nog heerlijk in het zonnetje, vannacht is het weer compleet omgeslagen. Het waait erg hard en daarmee komen er vlagen van regen over de tent. Geen fijn weer dus om op te staan. Op de buienradar zie ik dat we de hele dag windkracht 4-5 pal tegen zullen hebben. En dat zal niet meevallen als we langs de dijk fietsen in Noord-Holland.
De nieuwe tent is fijn. We hebben nu ruimte om binnen ontbijt te maken en te eten. Ook kunnen we de binnentent afbreken en droog inpakken terwijl de buitentent nog staat. We pakken het spul in, doen de regenpakken aan en vertrekken richting Stavoren. Het is maar vijf kilometer en we zijn een uur te vroeg. We kijken even in de haven, waar een prachtige vis staat, en vinden een restaurant wat koffie schenkt.

IMG_0410-W585

Om half elf gaat de pont. Er staan meer fietsers maar het is niet overvol. Voor de overtocht betaal ik ongeveer 35 euro. Onderweg worden we vermaakt door een familie met vijf kinderen, die ook op de fiets zijn. Ze hebben de halve Action met oranje-spullen leeggekocht en dat trekken ze allemaal aan of doen ze op. Zij weten Koningsdag op de juiste manier te vieren.

IMG_0411-W585

Tegen twaalf uur komen we in Enkhuizen aan. Het is grotendeels droog maar door de korte, heftige buien wordt je geregeld kletsnat. Maar het is de wind die ons sloopt. Toch vervelen we ons ook hier niet. Het is weer een ander landschap dan Groningen en Friesland.
Het zijn lange kilometers naar Broek in Waterland en we doen er dan ook lang over. Pas tegen zes uur komen we daar aan. Daar worden we weer warm verwelkomd door Liedeke en Martijn. Het voelt daar altijd als thuiskomen. Er staat een fijn bed klaar, een warme douche en een heerlijke maaltijd. We worden verzorgd als een koning en een koningin.

IMG_0416-W585

Het is een pittige derde dag. Mensen vragen soms of het dan wel leuk is. Nee, dat is niet leuk. Maar het is ook niet vervelend. We ondergaan het gewoon. We nemen de omstandigheden en het weer zoals ze zijn en laten het over ons heen komen. Eigenlijk net zo als een koe in de wei.

Ik vertrek!

Dag 001:
Jaren hebben we erop gewacht. Uiteindelijk maanden en toen dagen. Maar eindelijk is het zover. Dat is het mooie van tijd. Een van de weinige grootheden die de wetenschappers nog niet getemd hebben. We kunnen tijd niet beïnvloeden. Hij tikt door in zijn eigen ritme. Je kunt hem niet versnellen, maar je houdt hem ook niet tegen. Dus als je maar geduldig genoeg wacht, dan komt de dag vanzelf. En dat was vandaag.
De afgelopen dagen hebben we de spullen bij elkaar gezocht en in de tassen gestopt. We hebben in de loop der jaren een solide paklijst kunnen samenstellen. En het maakt niet uit of we een week, een maand of een half jaar op stap gaan. De inhoud is hetzelfde. Op een paar kleine dingen na, zoals deze steen. Waarom ik die meeneem kun je over een week of vijf lezen.

steen-W585

We dragen de sleutel over aan de mensen die de komende maanden in ons huis zitten en om negen over negen stappen we op de fiets. Iets later fietsen we Baflo uit. Als alles goed gaat fietsen we over vijf of zes maanden via de andere kant weer binnen.

IMG_0383-W585
Via Eenrum, Mensingeweer, Wehe, Leens en Ulrum gaan we richting Lauwersoog. Deze kant gaan we zelden op. Ik verbaas me over de grote huizen die in deze dorpen staan. Hier is rijkdom (geweest). Maar ook het landschap mag er wezen. Misschien is het omdat ik inmiddels een Groninger ben, maar het Gronings landschap bekoort me zeker.

IMG_0384-W585

Na Lauwersoog zoeken we de dijk op en gaan langs de Waddenzee richting het westen. Het zijn eindeloze wegen slechts bevolkt door schapen. Nadeel is dat we ons een weg moeten banen door de schapenstront. We hebben het er graag voor over want het is heerlijk rustig hier. De hele dag komen we nauwelijks mensen tegen terwijl het prima weer is. Op de dijk bij Holwerd heeft een kunstenaar een enorm beeld neergezet. Het hoofd is van een man maar de vormen zijn van een vrouw. Het schijnt over de zoektocht naar balans en de uitwisseling tussen mensen te gaan. Een tweede, magere, versie is in de maak.

IMG_0389-W585

Bij Zwarte Haan verlaten we de dijk. Hier ging ooit de veerboot naar Ameland maar dat is sinds 1946 niet meer het geval. Het wordt nu wel gezien als een van de startpunten van de Santiago route. Het Jabikspaad gaat, via St. Jacobiparochie, naar Hasselt en dan verder naar het zuiden. Dit is niet de route die wij volgen maar we gaan wel even langs St. Jacobiparochie om een stempel te halen.

IMG_0397-W585

Nog even over St Jacobus, ook wel Jacobus de Meerdere genoemd. Voor hem fietsen we tenslotte naar Santiago. Het was de broer van Johannes en een van de intimi van Jezus.  Door zijn opvliegende karakter werd hij ook wel ‘zoon van de donder’ genoemd. Hij was bij de hoogtepunten uit het leven van Jezus en na zijn dood werd hij op pad gestuurd naar ‘het einde van de aarde’ om het geloof te verkondigen. Daarom kwam hij bij Finisterra terecht. Maar hij was niet zo overtuigend en won weinig zieltjes. Hij keerde terug naar Jeruzalem maar daar viel hij ook niet in goede aarde en Herodes liet hem doden. Zijn leerlingen brachten hem vervolgens terug naar Galicië waar hij ‘kwijt raakte’. Maar een ster wees het graf aan en zo ontstond het bedevaartsoort Santiago de Compostella (St. Jacob op het veld van de ster).

De kerk is natuurlijk weer gesloten dus we halen de sleutel op bij een B&B waar we jaren geleden tijdens onze eerste ‘echte’ fietstocht terecht kwamen. Daar kunnen we ook een stempel krijgen.

stempel-W585

Voor de rest is St. Jacobiparochie een gat. We hadden gehoopt er boodschappen te kunnen doen maar we vinden alleen een Poolse winkel. Daar verzamelen we de ingrediënten voor een Poolse pasta. Ook koop ik er een paar Poolse biertjes die ik nog niet in mijn Untappd ingecheckt heb. Het is duidelijk dat het in Polen om de kwantiteit gaat en niet om de kwaliteit.
In Wier zoeken we de camping op. Gezien de voorspellingen heb ik daar een ‘pod’ gehuurd. Het blijkt een alleraardigst huisje te zijn dat kleiner is dan onze tent maar je zit er wel droog. En het was bijna net zo goedkoop als kamperen.

IMG_0398-W585

Inmiddels toont de lucht vijftig tinten grijs dus we maken snel een Poolse maaltijd die verrassend goed smaakt. Al met al is het een eerste dag waar we dik tevreden mee zijn.

Stempelleed

Reisdag 0
We zijn nog niet weg, maar aangezien het bij de voorbereiding hoort én het de moeite waard is om te noemen, heb ik toch besloten er een kort verhaaltje aan te wijden.

IMG_0179-585

Het zit namelijk zo; Onze fietsen hebben deze winter een grote beurt gehad bij de bouwer en we wilden ze nog even uitproberen voor we daadwerkelijk op reis gaan. Beter nu achter een mankement te komen dan als we onderweg zijn toch? Daarom besloten we vorige week vrijdag (we wisten niet dat het nu zo’n mooi weer zou worden) een rondje te fietsen. En als ik ga fietsen, dan wil ik graag een doel hebben. En dat vonden we in de St. Jacobuskerk in Uithuizen. Waarom daar? Omdat er een mini-Camino loopt van Uithuizen naar Hasselt. En daarvoor is er in de kerk in Uithuizen een stempel aanwezig. Het leek ons leuk om de eerste stempel voor ons pelgrimspaspoort in Uithuizen te halen.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij winterse temperaturen stappen we op de fiets en bikkelen ons naar Uithuizen. Gelukkig hebben we op de heenweg wind tegen. Via Onderdendam, Middelstum, Huizinge en Zandeweer ploeteren we ons een weg naar ons doel. Ondanks alle kleding besluit Mevr. van der Veeke ook nog eens de regenjas aan te trekken voor de warmte. Onderweg doen we nog een aantal caches waarvan sommigen wel erg klein zijn.

IMG_0185-585

Maar goed, daar wordt je ook niet veel warmer van dus we zijn blij als we in Uithuizen aankomen. Ik heb de locatie van de kerk vast opgezocht, dus we rijden er zo heen.
Helaas, de kerk blijkt gesloten. Nu zijn we niet voor één gat te vangen, dus we kijken of er een sleuteladres is. En die is er. Mevr. van der Veeke belt aan en vraagt naar de sleutel. En en-passant naar de stempel. De sleutel hebben ze, maar van een stempel hebben ze nog nooit gehoord. Geen nood, ze gaan bellen.

IMG_0176-585

Wij gaan ondertussen de kerk in. Hij is wat spartaans en er is nergens een stempel te vinden. Er begint ons wel wat te dagen. Het is een hervormde kerk terwijl de Camino meer Rooms-Katholieke wortels heeft. Zouden we dan verkeerd zijn? Ik google ter plekke even en ja hoor. Naast de Jacobi-kerk is er ook een Jacobus de Meerdere kerk in Uithuizen. Ongeveer 500 meter verderop. We brengen de sleutel terug en geven nog de tip dat een stempel meer klanten trekt. En dan op weg naar Jacobus de Meerdere. We zien meteen dat we goed zijn.

IMG_0178-W585

De stempel zal wel in de kerk liggen. De deur klemt wat dus ik ruk hem min of meer open… Om erachter te komen dat er een begrafenis gaande is. Zelden heb ik zo snel een deur zo snel en zo zachtjes dicht gedaan. Om de stempel te bemachtigen, zullen we moeten wachten. We zoeken een bankje in de buurt en eten onze lunch. Na een half uurtje gaan we nog eens kijken. Maar er is blijkbaar veel te zeggen over de dode, want de dienst loopt nog steeds. Mevr. van der Veeke kijkt stilletjes wat rond in het halletje en ik kijk rechts van de kerk. Geen stempel. Op het einde van de dienst gaan we niet wachten dus onverrichter zake fietsen we richting het wad.

IMG_0180-W585

We zitten nu op het meest noord-westelijke punt van onze route. En vanaf hier hebben we een heerlijke wind mee in de rug. Het blijkt ook het meest noord-westelijke puntje van Nederland te zijn en daarom heet het ook de Noordkaap.

IMG_0182-W585

Het is een magisch plekje. Aan het einde van onze Santiago route gaan we naar Cabo de Finisterre. Je hoeft geen taalkundige te zijn om te zien dat dit van Fin de Terre (einde van de wereld) komt. Als we straks aan het einde van de wereld staan, dan moet dit wel het begin zijn. Er is overigens ook een Finistere (één r) in Frankrijk. Zo blijkt dat je van het einde nooit genoeg kan hebben.

Vanaf hier vliegen we richting huis. In de kroeg van Noordpolderzijl warmen we nog even op met een kwast. En dan door naar huis met een kleine 70 km op de teller. Het was een louterende eerste reis.

Maar… de honger naar een stempel gaat zijn eigen leven leiden. Ik moet en zal die stempel hebben en dat noopt mij om de dinsdag erna weer (met de auto) naar Uithuizen te rijden. Alleen maar om erachter te komen dat de kerk dicht is. Geen stempel dan maar?
Nee, zo simpel is het niet. Ik mail de koster en wat blijkt. Aan de buitenkant links van de kerk zit een  kastje. En daarin zit de stempel

kastje-W585

Dus uiteindelijk rijdt ik nog een keer naar Uithuizen. Hopelijk voor de laatste keer dit jaar. Maar de stempel staat er.

stempel-W585

Het einde nadert!

Een dramatische titel. Beter dan ‘een nieuw begin’. Ik heb ook nog gedacht aan ‘Het einde is nakende’ omdat ik graag het woord nakend wilde gebruiken in een zin, maar gezien de dubbele betekenis laat ik dat toch maar even achterwege.

Maar goed.. het einde van het huiselijke leven nadert. In eerste instantie dachten we te kunnen gaan wanneer we wilden, maar het hogere heeft het anders voorzien. We hadden namelijk een route over de Afsluitdijk gepland maar die is gesloten, voor fietsers, vanaf 1 april 2019

Nu kun je dan wel met de bus, maar dat voelt als sjoemelen. Een goede pelgrim sjoemelt niet en neemt de weg zoals hij komt. Dus ik ben op zoek gegaan naar alternatieven. Maar ook het fietspad op de dijk Lelystad-Enkhuizen blijkt ook afgesloten te zijn en is pas na juli weer beschikbaar.

Als derde optie is er de pont van Stavoren naar Enkhuizen. Ik ben gek op pontjes, al is het alleen maar dat je tijdens de overtocht legitiem de klassieker van drs. P. mag zingen. Nu wil ik dat de anderen niet aandoen dus meestal neurie ik dit lied dan. Maar deze pont vaart in april alleen in het weekend dus met een beetje plannen kom ik dan uit op een vertrek uit Baflo op 25 of 26 april. Want vanaf 27 april vaart de pont dagelijks.

Ondertussen loopt onze voorbereiding door. Ik heb alle boekjes inmiddels verzameld…

IMG_0525-585

… en hier eigen boekjes van gemaakt die alleen de kaartjes bevatten en in de stuurtas kunnen.

IMG_0526-585

Verder zijn we zo langzamerhand alle spullen bij elkaar aan het zoeken en klaarleggen. Het is nog wel veel wikken en wegen. In mei kan het nog fris zijn, dus daar moeten we rekening mee houden. Maar eenmaal in Spanje kun je overdag een ei bakken op het asfalt. Ik vermoed dat er vanaf Zuid-Frankrijk regelmatig pakketjes naar huis zullen gaan. Ondanks dat we die spullen in september/oktober, In Zwitserland, ook weer nodig zullen hebben.

Daarnaast hebben we een Pelgrimspas aangevraagd want we gaan onderweg natuurlijk wel stempels verzamelen.

IMG_0527-585

Ik moet nog wel even oefenen met het opzetten van de tent. We hebben een nieuwe, iets ruimere, gekocht. De vorige kon ik geblinddoekt opzetten en dat wil ik ook graag met de nieuwe kunnen.

Verder heb ik nog wat aan de blog gedaan:

Er is een pagina Pelgrimsreis 2019 () bijgekomen. Hierop staat een zoomable-en-scrollable-Google-Maps-kaartje dat ik gaandeweg de reis ga vullen. Dan kun je zien waar we geweest zijn en waar we zijn en hoe we daar gekomen zijn. Ook staat deze informatie er (uitgebreider) in tabelvorm zodat je kunt zien wat we per dag gedaan hebben. Normaal gesproken staat dit boven elke blog. Maar ik weet niet of het me lukt om elke dag een blog te schrijven en op deze manier geeft het me wat meer vrijheid en minder verplichtingen.

Ook heb ik de blog reclamevrij gemaakt. Voor €3,= per maand kon ik van de advertenties van snurkende mannen en pillen-voor strekkende-lichaamsdelen afkomen. Helaas heb ik nog geen sponsoren dus ik heb dat zelf maar bekostigd want volgens mij leest dat lekkerder voor jullie. Wat ik al niet over heb voor mijn lezers…

Nu rest ons alleen nog aftellen maar ik kan wel melden dat we er héél véél zin in hebben. De volgende blog komt van onderweg. Tot dan.