31 juli: Van Flåm naar Sogndal

I didn’t know where I was going until I got there.

Vandaag gaan we cruisen. Dat kan op allerlei manieren maar bij ons betekent het dat we met een boot over de fjorden gaan. En we gaan ook nog ergens heen, want het maakt onderdeel uit van onze reis.

We gaan eerst van Flåm naar Gudvangen. Dit kost ons Nok. 760 (€ 81,72) Hiervoor melden we ons om 9 uur, samen met een handvol Chinezen bij de haven. Op het kaartje kun je zien hoe we varen. Onderweg doen we een paar haventjes aan. Soms is dat een dorp en soms is dat niet meer dan een of twee huizen met een aanlegsteiger. Maar die liggen dan zodanig dat dit de enige manier van transport is. Onderweg krijgen we van allerlei moois te zien. Ook veel watervallen, maar ik kies deze keer voor de fjord foto’s.

De tocht duurt ongeveer twee uur en een kwartier en eindigt in Gudvangen. Volgens het boekje een populaire toeristische attractie, maar al die mensen moeten voor de boot komen want naast een restaurant en een souvenirwinkel is er niets te vinden.

Wij hoeven hier niet lang te blijven en het komt dus ook goed uit dat de boot naar Kaupanger om 12 uur gaat. Hiervoor betalen we Nok. (€ 64,51) en de tocht duurt twee uur en drie kwartier. Met deze boot gaan ook auto’s mee en hij zit lang niet vol.

We varen eerst een deel terug over het Naeroyfjorden en dan over het Sognfjorden. Het leuke is dat de gepensioneerde dorpsgek onderweg ook nog voor entertainment zorgt. Hij vertelt dat het Naeroyfjorden een World Heritage Site is en dat er dus niet gebouwd mag worden. Ook horen we van hem dat de bergtoppen een tot twee kilometer hoog zijn, maar dat de diepte van het fjord ook één kilometer is. Verder weet hij ons te vertellen dat de sportscholen de wortel van al het kwaad zijn en voor de meeste echtscheidingen zorgen. En dat in de afgelopen 30 jaar 70% van de ferries in Noorwegen vervangen zijn door tunnels.


In Kaupanger gaan we aan wal. Het is maar een klein stukje fietsen naar Sogndal waar we overnachten.

kaart-31-07

Maar we stuiten meteen op een houten staafkerk. Iets anders dan die we bij Nore zagen, maar niet minder mooi.

In Sogndal heb ik een Airbnb geboekt. Hiervoor moeten we een heuvel op, maar daar krijgen we dan ook (later) een prachtig uitzicht voor terug.

Het is een huis met drie verdiepingen en op elke verdieping zijn (slaap)kamers. Wij mogen kiezen welke we willen. We kiezen voor de grote woonkamer. Hier hebben we wel een mooi balkon en een grote kamer maar de bedden zijn ruk.

Het voelt wat unheimisch aan want de kamer is nog ingericht alsof er iemand anders woont. Alle familieportretten hangen nog aan de muur, de boekenkasten staan vol en in de badkamer staat gewoon een volle wasmand met vuile was en overal lege (!) potjes en spuitbussen. In de keuken staan wat spullen die we mogen opmaken zoals yoghurt, vleeswaren, melk en (hiep hiep hoera)een paar biertjes. Het voelt alsof de ‘echte’ bewoners op vakantie zijn en iemand stiekum hun huis verhuurt. Ik heb dan ook de hele avond het gevoel dat ze alsnog thuiskomen en ons wegsturen.

Maar goed, het zal wel kloppen dus we stappen gewoon onder de douche en maken een maaltje. Dat laatste bestaat uit het opwarmen van een blik Lapskous. Alle winkels zijn dicht en dit is het enige dat we bij het tankstation konden krijgen. Als ik het open maak, twijfel ik nog even of het geen hondenvoer is. Maar na opwarming eten we er smakelijk van. Een soort van dikke bruine bonensoep.


We zitten nog een tijd te genieten van het uitzicht op onze veranda maar dan wordt het toch te fris. Gelukkig hebben we een ruime woonkamer. Het was weer een verrassende en enerverende dag. 

profiel-31-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 14,1 (totaal 770)
Aantal hoogtemeters: 297
Kamer via Airbnb in Sogndal (€ 53)

 

30 juli: Van Myrdal naar Flåm

Every hundred feet the world changes.

kaart-30-07

 

Na de inspanningen van gisteren besluiten we vandaag eerst maar eens bij te komen. Voor ons vertaalt dat naar uitslapen tot 8 uur en uitgebreid ontbijten. Gelukkig is het vandaag iets mooier weer dus de afdaling naar Flåm zal een feest van uitzichten worden. Was gisteren mooi, vandaag is nóg mooier.

In 21 haarspeldbochten dalen we de eerste 250 meter af. Het is gelukkig een beter gravelpad dan de weg die we gisteren hadden. Wel zit je voortdurend in de remmen. 

En de omgeving helpt ook niet mee. Het is zo mooi om ons heen dat je steeds ergens anders naar kijkt, in plaats van naar de weg.

Een enkele keer moet er wat getrapt worden Maar in principe blijft de weg dalen tot in Flåm, waar we op 2 meter hoogte eindigen. We rijden voortdurend langs een kolkende watermassa.

Dachten we gisteren alle soorten wegblokkades gehad te hebben, hier hebben ze weer wat nieuws bedacht.

En hou ze maar eens binnen. Soms ontsnapt er toch eentje.

Zo dalen we steeds verder af. Maar elke honderd meter is er wel weer wat te zien. Soms een waterval, soms een landschap. En ook maken we hier even een koffie onderweg.

In Flåm zoeken we de camping op. Morgen willen we op tijd verder dus we nemen weer een hutje. Het is een pracht exemplaar deze keer, compleet ingericht met bank, tafel, keuken en bed.

Daarna gaan we Flåm in. Dit blijkt alleen uit een toeristisch centrum te bestaan. Cruiseschepen leggen hier aan en spugen ladingen Japanners en Chinezen uit die hier allemaal klik-klakkend met hun selfie apparaten rondlopen en veel te dure spullen in luxe winkels kopen.

Het treintje naar Myrdal met de Flåmsbana staat in de reisgids als hét mooiste treintraject van Scandinavië. Dus ook al komen we daar net vandaan, we doen het gewoon nog een keer maar dan per trein. Het is overigens niet goedkoop. Je betaal Nkr. 440 (€ 47) per persoon voor twee keer 55 minuten in de trein. En hij zit elke keer vol.

Het was een uitdaging om de baan aan te leggen. Met een stijging van gemiddeld 5% en de 20 tunnels, waaronder één spiraaltunnel viel het niet mee. Ze zijn er twintig jaar mee bezig geweest en veel moest met de hand gedaan worden. Over een meter tunnel deden ze een maand.

Wij rijden gewoon lekker naar boven en genieten nog een keer van de uitzichten. Halverwege stopt hij bij een waterval en wordt er een show opgevoerd met een lonkende huldre.

Wat we ook leuk vinden is dat we de afdaling van vanochtend zien vanaf de andere kant. Ziet er best indrukwekkend uit.

Al met al is het zeker de moeite waard om dit treintje te nemen. Zelfs als je alles al gefietst hebt


profiel-30-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 20,4 (totaal 756)
Aantal hoogtemeters: 78
Hutje op Flåmcamping (Nok 780/€ 83,87)

 

29 juli: Van Geilo naar Myrdal

Better to see something once then to hear about it a thousand times.

kaart-29-07

Man, man, man, wat een dag weer. Het roept vele existentiële vragen op zoals ‘hoeveel schoonheid kan een mens verdragen?’, ‘hoe lang mag een fietsdag duren?’ of ‘wanneer voel je niet meer dat het regent?’. Dit en op vele andere vragen krijgen we vandaag antwoord.

We weten dat het veel kilometers zijn vandaag dus we vertrekken op tijd uit Geilo. Om kwart voor negen fietsen we daar weg.

Vandaag staat de Rallarvegen op het programma. Daarover zo meer. Deze begint in Haugastol en dat is nog een dikke 23 kilometer fietsen langs een drukkere autoweg. En weer stijgen van 800 naar 1000 meter. De vermoeidheid van gisteren zit nog in de benen dus we twijfelen over hoe we de dag gaan doorkomen. Dit ondanks dat de uitzichten al mooier worden. We zijn inmiddels overgestapt naar fietsroute 4.

In Haugastol drinken we koffie want het is met 8 graden best koud. Het meisje van de koffie informeert wat we gaan doen. ‘Oh’, zegt ze ‘ met een uur of drie fietsen ben je er wel’. Dat lijkt me wat sterk want het is meer dan 60 kilometer en er zit nog een stijging in naar meer dan 1300 meter. Maar goed, het is altijd leuk om een positief bericht te horen. Hier zit ook de Soepboer van Noorwegen. Veel mensen huren hier een fiets om (een deel van) de Rallarvegen te doen.

De Rallarvegen is een van de bekendere fietsroutes van Noorwegen. Hij is ooit aangelegd als aanvoerroute van materialen tijdens de bouw van het treintraject Bergen-Oslo. Deze opende in 1909. De route tussen Haugastol en Flam, via Finse is tegenwoordig alleen nog open voor fietsers en wandelaars. De ondergrond is steenslag. Soms fijn, maar veelal ook grof hebben we gemerkt. Omdat de route zo hoog ligt, is hij eigenlijk alleen begaanbaar tussen juli en september. Anders ligt er teveel sneeuw. Het wordt ook wel de steilste route van Noorwegen genoemd, maar dat is iets teveel eer.

Zodra we de route opgaan valt alle vermoeidheid weg. De uitzichten zijn zo ontzettend mooi dat de foto’s hieronder maar een zwakke afspiegeling zijn van de werkelijkheid. Je moet het ondergaan met al je zintuigen. De inspanning van het klimmen, de geur van het land, het gedonder van de watervallen, de warmte van de zon en de regen op je gezicht. Als antwoord op de vraag ‘hoeveel schoonheid kan een mens aan?’ kan ik alleen maar antwoorden, net als met liefde, ‘nooit genoeg’.

Tegen 12 uur begint het te regenen. Eerst zacht maar later harder. Dit was ook de voorspelling, dus al het mooie weer tot nu toe zien we als een kado. Het regenpak gaat aan en het gaat gewoon door. De weg is, in het algemeen, nog steeds goed te berijden en stijgt telkens licht. We komen enkele andere fietsers tegen, maar niet meer dan een handvol. Door het slechtere weer is het minder druk dan anders.

Tijdens de meest heftige bui schuilen we in koffie-huis onderweg. Er werkt een (jong) meisje dat hier zomers, gedurende een paar weken, woont. Samen met haar zusje. En voor belachelijk lage prijzen koffie, thee en limonade schenkt. Ze vertelt leuk over hoe het is om hier te wonen.

In Finse blijkt ook een overnachtingsmogelijkheid te zijn. Ik wist dat niet, want die was veel beter qua planning geweest. Na Finse wordt de weg steeds slechter. De omgeving wordt ook steeds ruiger en kouder. Een poolklimaat staat er op de informatiebordjes en dat geloven we graag, te zien aan de sneeuw en te voelen aan de temperaturen. Vier graden zie ik op mijn thermometer.

Ook moeten we stukken lopen. Soms omdat de weg weggeslagen is, maar meestal omdat de ondergrond te ruig is om op te fietsen.

Na een kilometer of zestig komen we op het hoogste punt. Het is inmiddels al vier uur. We treffen daar een vader met dochter die informeert waar we gestart zijn en naar toe gaan. ‘Impressive’ is zijn antwoord, ’maar dat is nog zeker vier uur fietsen.’ Wederom lijkt de tijd ten opzichte van de afstand sterk. Het is nog maar 25 kilometer waarvan 20 naar beneden?


Dat was toch een onderschatting. De meneer krijgt bijna gelijk want we doen er meer dan drie uur over. Het is op grote delen nauwelijks meer een pad te noemen. We lopen honderden meters. 

En meerdere keren moeten we door sneeuwvelden heen. Gelukkig zijn ze niet groot maar het is wel ploeteren.

En op sommige stukken is het gewoon te gevaarlijk om te fietsen. De regen voelen we allang niet meer. Dit is leven in het nu waarbij we alleen bezig zijn met overleven.


Toch vergeten we niet om ons heen te kijken. Ik heb meer dan 100 foto’s gemaakt. Overal waar je kijkt stort het water zich naar beneden en ruiger dan dit kan het niet worden.

Tegen half acht komen we bij Høyfjellshotel Vatnahalsen aan. Gezien de weersvoorspelling heb ik hier een kamer geboekt. Ik zag de bui al hangen, laten we maar zeggen. Het is een mooi berghotel en we hebben een luxe kamer. We zetten snel onze natte spullen binnen en schuiven bezweet aan bij het buffet. Dat kan namelijk maar tot acht uur. 

Het was een mooi avontuur maar ik moet toegeven dat ik het wel wat onderschat had. Qua afstand was het wel te doen, maar ik had geen rekening gehouden met de toestand van de weg. Morgen hebben we het laatste stukje, de afdaling naar Flam. Afijn, we hebben het overleefd en houden er een mooie herinnering aan over. Ondanks de regen kan ik iedereen aanraden; mocht je in dit leven nog één ding mogen doen, fiets dan de Rallarvegen.

Tenslotte  nog de vraag ‘hoe lang mag een fietsdag duren?’. Daarop is maar één antwoord mogelijk; tot hij is afgelopen.

profiel-29-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 89,1 (totaal 736)
Aantal hoogtemeters: 1217
Høyfjellshotel Vatnahalsen (Nok 1500/€ 160)

28 juli: Van Rødberg naar Geilo

I am learning to trust the journey even when I do not understand it.

kaart-28-07

Na al het lichamelijk geweld van zuid-Noorwegen was dit weer -een vanouds- heftige dag. En dat terwijl dit niet voorzien was. Maar laten we beginnen met het begin.

We waren erg blij met ons hutje want het heeft vannacht aardig gespoeld. Het was klein, knus en droog. Anders hadden we vanochtend een natte bende gehad. En het had het voordeel dat we op tijd op pad konden. Het is erg fris. Reden voor Mevr. van der Veeke om handschoenen aan te doen.


Maar die kunnen al vrij snel uit want we beginnen met een steile klim waarin we de eerste tweehonderd hoogtemeters pakken Dat overleven we alleen door een koffie met uitzicht.

Daarna komen we op een ‘bomvejen’. Nee, geen terroristische aanslag, het betekent dat hier tol betaald moet worden. Niet door ons, maar door alle motorvoertuigen. Het is een steenslagweg die ons langzaam naar 1000 meter hoogte leidt. We zitten er wel een kilometer of dertig op en hij is heerlijk rustig. Af en toe een auto, prachtige uitzichten en we weten zelfs een rendier in het wild te spotten. En bij de lunch hebben we bijna shoarma.

Hieronder een paar andere uitzichten.

Uiteindelijk komen we een paar kilometer voor Dagali weer op de ‘grote’ weg. We suizen meteen 200 meter naar beneden en eindigen in Dagali op 800 meter. En daar begint het misverstand. Ik had niet door dat we daarna direct weer naar boven de 1000 meter moeten klimmen. Maar goed, we zijn geen mietjes dus we klimmen gewoon weer naar boven. Om ons heen prachtige uitzichten. We komen in hét ski gebied van Noorwegen en dat is duidelijk te zien.

Allemaal leuk en aardig maar voor de tweede keer halen we een snelheid van boven de 50 km/uur als we weer afdalen tot onder de 800 meter. En weer zie ik het bordje staan van een aankomende 7% helling. We zijn inmiddels al aardig stuk en daar kan een mooi uitzicht op besneeuwd bergtoppen weinig meer aan veranderen.

Wat wel opvalt is dat ze hier de ski-dorpen leuk in het landschap hebben weggewerkt. Met de groene daken zijn het net hobbit-huisjes. Ook moeten we even lachen bij het Noorse woord voor skilift

De derde keer naar beneden tik ik bijna de 60 km/uur aan. Ik kan geen meter meer omhoog fietsen, de benen zijn helemaal leeg. In Geilo zien we een bord dat vrachtwagens waarschuwt tegen dit soort onheil. Iemand heeft er een fietsje bij getekend, want dit geldt eigenlijk ook voor fietsers. Onze route moet je van rechts naar links lezen.

Compleet gesloopt komen we bij onze overnachting aan. Omdat de weersverwachting zo slecht was (maar heel erg meeviel, we hebben maar één bui gehad vandaag) heb ik een Airbnb geboekt. We hebben een mooi ruime kamer met eigen douche in een soort outdoor faciliteit.

En wat erg leuk is dat ik hier in Geilo een collega tref. Dit wisten we van tevoren maar dan nog is het lastig plannen om hier op dezelfde dag te zijn. We zijn te laat om met de familie van Rolf te eten, maar hij schuift nog wel even aan als wij aan de pizza gaan. Erg leuk om even bij te kletsen.

Daarna is de tank leeg en kiezen we voor de rust van onze kamer. Morgen hebben we 85 kilometer Rallarvegen op het programma staan. Een hoogtepunt voor fietsers. We zijn benieuwd.

profiel-28-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 70,7 (totaal 652)
Aantal hoogtemeters: 1303
Bjørkly Lodge (€ 58)

27 juli: Van Rollag naar Rødberg

Adventure may hurt you but monotony will kill you.

kaart-27-07

Het was afgelopen nacht voor het eerst echt fris. Ik schat onder de tien graden. In het tentje was het goed uit te houden. En het is droog gebleven. Een extra bonus. We hebben vandaag een korte afstand dus alle tijd om het tentje te drogen en ontbijt te maken.


We zoeken fietsroute 5 weer op en die brengt ons eerst in Veggli. Bij de bakker halen we verse broodjes en gebak. En in de Coop een bakje met krabsalade voor op de broodjes. Ze hebben heerlijke salades hier! Verder heeft Veggli alleen een houten kerk als bezienswaardigheid. En hij is zelfs open.

In Engeland en Frankrijk maken ze van oude spoorrails vaak een mooi fietspad. Hier doen ze dat ook, maar dan met een iets andere insteek. Met fietskarretjes kun je over de rails fietsen. We komen een familie tegen die zo onderweg is. Leuk concept.

In de route van vandaag zitten drie kleine klimmetjes. En elk geeft weer een ander mooi uitzicht. We zitten weer de hele dag langs de rivier en gelukkig weinig op de grote weg. De Noren passen wel goed op, maar op een kleine weg zonder verkeer fietst het toch fijner.

Uiteindelijk komen we bij Nore. Hier staat een houten staafkerkje, karakteristiek voor dit dal, uit de 12e eeuw. Het is een plaatje.

Voor 50 kronen de man/vrouw kunnen we ook binnen kijken en krijgen we zelfs een rondleiding door de enige ruimte die er is. De originele kerk was een vierkante ruimte van ongeveer vijf bij vijf meter. Bij de ingang was een portaal waar de boeren hun wapens achter moesten laten. Later zijn er uitbouwen opzij en bij het altaar bijgemaakt. Van binnen is hij prachtig beschilderd alhoewel wat restauratiewerk hier niet zou misstaan. Er is ook een soort van kooi in de kerk aanwezig. De gids vertelt dat hierin de familie van de priester (protestanten mogen vrouw en kinderen hebben) opgesloten werden zodat ze ‘veilig’ waren tijdens de dienst. Een dienst duurde zo’n twee tot drie uur(!).

Na al dit geestelijk voedsel wil het lichaam ook wat en wel een broodje met krabsalade. En de koningin van de selfies kan het niet laten.


Hierna is het nog een klein stukje naar Rødberg. De volgende camping is meer dan 40 kilometer verderop dus we stoppen hier. Alleen is de camping niet een camping voor tentjes en caravans. Je kunt er hutjes huren en vissen. Nou hoeft dat laatste niet voor ons maar het hutje is maar Nkr. 150 dus de keus is snel gemaakt. En ze hebben ook nog een gratis (!) heerlijk warme douche. Het is iets groter dan de tent maar met meer comfort. En als het later ook nog begint te regenen, dan zijn we helemaal blij met deze keus. Maar goed, elk voordeel heeft zijn nadeel. We zitten wel aan een doorgaande weg met tegenover ons een lawaaimakende energiecentrale. Het contrast met gisteren kan niet groter zijn.

Morgen hebben we een zware dag. We klimmen dan naar boven de 1000 meter en hebben meer dan 70 kilometer op het programma staan. We komen dan in Geilo waar ik afgesproken heb met collega Rolf. Die heeft ons bier en champagne beloofd. Reden genoeg om de afspraak na te komen.

profiel-27-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 45,4 (totaal 581)
Aantal hoogtemeters: 609
Camping Rodberg  (Nok 150 / € 16,13)

26 juli: Van Kongsberg naar Rollag

Happiness is, planning a trip to somewhere new, with someone you love.

 kaart-26-07

Om luxe beter te kunnen waarderen, is het eigenlijk nodig om eerst een tijdje af te zien. Nou hebben we de laatste dagen niet echt afgezien, maar het was allemaal wel basic. En dan voelt een normaal bed als een feest. En dat je gewoon naar de wc kan zonder je schoenen aan te hoeven trekken.

Het hotel serveert een ontzettend uitgebreid ontbijt met alles wat je je maar kunt wensen, warm en koud. Met een goed gevulde maag gaan we op weg.

De voorspelling voor vandaag is variabel. Er wordt regen verwacht maar er is ook kans op zon. We merken dat we wat hoger zitten want de temperatuur is ook lager. Ik heb voor het eerst een extra hemd aan. Toch mogen we de eerste kilometers niet klagen want het is weer prachtig.

We volgens nog steeds route 5. Deze loopt grotendeels parallel aan de rivier Numedalslågen. Voor ons betekent dit dat het redelijk vlak is. Over twee dagen hopen we in Geilo (spreek uit: jeilo)te zijn en het manifesteert zich nu al op de bordjes.

Wat we ook veel onderweg zien zijn de karakteristieke houten huisjes. We zien ze in allerlei vormen en maten. Vroeger werd het voedsel hierin bewaard. Dat kun je zien aan de pootjes waar ze op staan. Die zijn zodanig dat muizen er niet in kunnen klimmen. Ze kunnen namelijk niet ondersteboven hangen.

Als we koffie zitten te drinken komen er twee Duitsers langs. Dit is hun tweede dag en ze hebben een gebroken spaak. Het is een kans van een op vier maar als de gebroken spaak aan de tandwielkant zit, heb je een speciaal hulpstuk nodig om het tandwielblok eraf te krijgen. En die hebben ze niet bij zich. En wij ook niet want we hebben een Rohloff en dus geen tandwielblok. Uiteindelijk kiest hij ervoor, met wiel, terug te liften naar Kongsberg om daar langs de fietsenmaker te gaan. Haar bieden we een kopje thee aan en ondertussen vergelijken wij de routes.

We fietsen veel in de zon. Vaak trekken donkere wolken net langs ons heen maar op een gegeven moment moeten we er toch aan geloven. De regenkleding gaat aan.

Het duurt gelukkig niet lang en het is zeker niet zo heftig als gisteren. voor we het weten rijden we weer in de zon. Elke bocht laat weer een mooier landschap zien en zo verdwijnen de kilometers ongemerkt onder de wielen.

Wij rijden op de weg parallel aan de grote weg. Om bij de camping te komen moeten we doorsteken want de camping zit aan de grotere weg. Er is een spannend paadje dat ons over een hangbrug leidt.  Als we er overheen gaan, wiebelt hij flink. Daarna gaan we off-road door het bos naar de camping. Een van de mooiste aankomsten ooit.

En ook de camping zelf is een onverwacht plezier. Nu we uit het toeristische zuiden weg zijn, zijn de campings meer zoals ik ze verwacht in Noorwegen. Ruime veldjes, altijd aan het water en prachtige bergen om je heen. We hebben hier zelfs de luxe van een picknick tafel. Ideaal om te koken maar ook om ’s avonds een verslag aan te maken. Tegen de avond verdwijnt de zon achter de bergen. Het wordt al snel kouder dan. En voor het eerst gaat ’s avonds alles aan. Mevr. van der Veeke heeft hierop geanticipeerd en heeft zelfs een skibroek meegenomen. Maar goed, ook ik heb inmiddels de donsjas uit de tas gehaald. Op deze manier is het goed te doen. We zijn allang blij dat we weer zo’n mooie dag met zoveel zon hebben gehad.


profiel-26-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 58,5 (totaal 536)
Aantal hoogtemeters: 366
Camping Holman Rollag  (Nok 130 / € 13,97)

 

25 juli: Van Holmestrand naar Kongsberg

De meest effectieve manier om een probleem op te lossen is door ergens geen probleem meer van te maken.

kaart-25-07

Vandaag staat een fikse dag met meer dan 7o kilometer op het programma. Het is dit of 45 kilometer. Andere campings zijn er niet onderweg. Ik kan her en der nog wel wat stukjes afsnijden maar veel zal dit niet uitmaken.

Bij Holmestrand nemen we afscheid van de kust. Ik moet zeggen dat we hier genoten hebben van de zee, de eilandjes en vooral van de zon. Op zoveel mooi weer hadden we niet gerekend, Holmestrand zit duidelijk aan de rand van het toeristisch gebied. Het ziet er wat vervallen uit en er is niet veel te doen.

Om van de kust weg te komen moeten we klimmen. Iets meer dan 100 meter in een kilometer. Reken zelf maar uit, maar we moesten lopen.

We zien meteen het landschap veranderen. Meer ‘bergen’ en bomen.  En soms een mooi meertje waar we koffie met uitzicht maken.

We komen ook nauwelijks dorpjes meer tegen. Op een kruispunt soms een winkel of een kerk. En verder in het landschap de verspreide huisjes. Hieronder een paar indrukken.

Dus ook nauwelijks bankjes en picknick plekjes maar soms hebben we geluk en vinden we zomaar een fraai exemplaar.

Tot nu toe hebben we mooi weer gehad. Haast zuid-Franse temperaturen. Helaas lijkt daar wel een eind aan te komen. Het weerbericht heb ik steeds ontkend maar als we dit schip met zure appelen in de verte zien hangen dan moeten we er toch echt aan geloven.

Ik wist niet dat er zoveel water in een wolk kan zitten. Minutenlang stroomt het als een douche naar beneden. We schuilen onder wat bomen maar dat is niet genoeg. Een huis verderop kunnen we onder een afdakje staan. Na een minuut of twintig lijkt het wat minder te worden. De temperatuur is 10 graden gezakt en over natte wegen gaan we verder. We komen ook de eerste waterval tegen. Dat is dan wel weer een voordeel van zoveel regen, hij is lekker gevuld.

En ook het landschap geeft na de regen mooie plaatjes. We zijn dan wel nat, maar dat betekent niet dat we niet genieten.

Bij Hillestad kijken we even bij de kerk maar die is dicht. Het begint ook weer te regenen en dat wordt alleen maar erger. In Kongsberg aangekomen voelen we niet voor kamperen in de regen. Ook omdat we met zoveel natte kleren zitten. In het centrum trakteren we ons op een luxe hotel. Dat betekent een goddelijke (eigen!) douche, gratis zeepjes, douchemutsen, wifi en alle stroom om onze spullen op te laden. Een godsgeschenk.

Om een uur of acht wordt het eindelijk droog en besluiten we Kongsberg te verkennen. Tegenwoordig worden hier veel wapens geproduceerd, maar het is bekend geworden van de zilvermijnen.

In 1623 vinden een paar kinderen bij toeval een zilver-ader. Pa probeert het geheim te houden, maar wordt ontdekt. Daarna ging het snel en ontwikkelde Kongsberg zich tot dé zilverstad van Noorwegen. Tussen toen en 1957, toen de mijnen gesloten werden, is 1,35 miljoen kilogram zilver gewonnen. Er werkte hier 4000 mensen in deze industrie. Ook de Noorse munt was en is hier gevestigd. Veel van deze historie vinden we terug op de brug in het centrum die een woeste stroom overspant (met dank aan de regen).

Verder is de kerk een bezienswaardigheid. In het sobere Noorwegen is deze barokke en rococo kerk helemaal uit zijn plek. We hadden hem graag van binnen gezien, maar ook deze is gesloten. Ik snap dat nooit. Het huis van God zou toch nooit dicht moeten zijn?


We behelpen ons dan maar met een rondje door de stad. We zien leuke straatjes en de waterval van een afstand. Maar ondanks al dit moois, lonkt het ‘echte’ bed en de wifi meer.

profiel-25-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 70,9 (totaal 477)
Aantal hoogtemeters: 899
Best Western Gyldenløve Hotel  (Nok 1295 / € 139,25)

 

24 juli: Van Skallevold naar Holmestrand

Some beautiful paths cannot be discovered without getting lost.

kaart-24-07

Vandaag staat eigenlijk te boek als een rustdag. Maar om nu een hele dag op de camping te zitten, vinden we ook maar niets. Daarnaast is, tot overmaat van ramp, de e-reader van Mevr. van der Veeke ook nog stuk gegaan dus er valt minder te lezen. Ze moet het nu op de telefoon doen. Een gelukje is dat de meeste boeken die ze wil lezen in een dropbox staan, dus die kan ze zo weer van internet binnenhalen.

Goed. Op pad dus maar. We lopen iets van 30 kilometer achter op de planning, dus die gaan we nu inhalen. Voelt als een rustdag.

De route is nog steeds een puzzelstuk. De werkelijkheid klopt niet met de aangegeven routes op mijn kaart. Als we denken naar de route terug te gaan vanaf de camping, zitten we ineens op de route. En het is een mooi bospaadje.

De volgende stop op de route is Åsgårdstrand. Het centrum voor kunstenaars en schilders. Onder andere Edward Munch (de schreeuwlelijk) en Hans Heyerdahl hebben hier gewoond. Ze zeggen vanwege het licht, maar ik denk dat ze gewoon voor het mooie weer komen. Wij maken een koffie en laten het allemaal eens op ons inwerken.

Vlak voor Horten wijst de route ons ineens de bosjes in. Het blijkt een spannend paadje te zijn. Meer ATB track dan fietsroute, maar de fietsen kunnen het aan en wij vinden het altijd leuk.


Horten is weer een grotere stad. Wij denken er boodschappen te kunnen doen, maar het is er uitgestorven. Je kunt een kanon afschieten zonder iemand te raken. Ook alle grote supermarkten zijn gesloten. We hoeven gelukkig niet te verhongeren want er is nog een kleine Spar open waar we een simpel maaltje kunnen krijgen.

In de buurt is ook de Borre mound cemetary. Hier liggen de meeste dooie (Noorse)koningen bij elkaar op één begraafplaats. Wij maken nog een koffie en overdenken dit feit.


De LF1 steekt hier over naar Moss. Dat hadden we origineel ook in de route, om dan via Oslo te gaan. Maar dat stuk is, door realiteitszin van Mevr. van der Veeke, al eerder gesneuveld. En dat is maar goed ook want dat hadden we never-nooit-niet gehaald zonder huwelijksschade.

Vanaf hier hebben we een verbindingsstuk naar de LF5, die meer in het binnenland ligt. Hier lopen geen fietsroutes dus ik heb een eigen route gemaakt via grotere wegen. Hierdoor zitten we soms stukjes op provinciale wegen. Gelukkig is het zondag en niet druk.

Een paar kilometer voor Holmestrand gaan we naar camping Sandbade. Hier willen we de rest van de rustdag doorbrengen. De camping stelt ons wat teleur. Ze hebben eigenlijk alleen maar vaste plaatsen en voor ons is het dus behelpen. Eerst wil de campingbaas ons op het parkeerterrein van het naastgelegen strandje plaatsen maar dat willen we niet. Uiteindelijk is er nog een stukje gras tussen de caravans beschikbaar. Dat is het voordeel van een klein tentje.

De rest van de middag kunnen we een wasje doen, op het strandje luieren en ’s avonds maken we een maaltijd met uitzicht.

Dit was het laatste stukje langs de Noorse zuidkust. Morgen gaan we het binnenland in richting de hoogvlaktes. We hopen op net zo mooi weer als hier maar het zal wel een beetje kouder worden.

 

Tenslotte nog even een stukje over hoe ik de Noorse mensen ervaar (let op; persoonlijke mening. Mag je het totaal mee oneens zijn):

Naar ons toe zijn ze erg gesloten. Het komt zelden voor dat iemand ons aanspreekt. Sterker, ze kijken bijna altijd van je weg. Sta je in andere landen even stil om om je heen te kijken, dan komt er meteen iemand naar je toe of je verdwaald bent. Dat zal je in Noorwegen niet overkomen.

Onderweg wordt niet gegroet. Zelfs niet tussen fietsers onderling. Een knikje is het hoogst haalbare waar je op mag hopen. Terwijl in de meeste andere landen waar we gefietst hebben, we altijd toegeroepen, uitgelachen of toegejuicht worden. 

Ook op campings hebben we nauwelijks contact terwijl het reizen met de fiets hier niet gebruikelijk is. Eigenlijk komen de Noren in het algemeen erg nors over. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Zoals de Noor die op een camping wel kwam informeren naar de reis en zijn eigen ervaringen vertelde. En de man die Mevr. van der Veeke spontaan een krabbenhengel leende.

Toch zijn ze niet onvriendelijk. Als je hulp vraagt, dan krijg je die. Als je een praatje probeert aan te knopen, dan is er altijd wel response. Maar al met al ervaar ik het niet als een warm volk. Een voordeel is wel dat bijna iedereen, ook kinderen, Engels spreekt.

profiel-24-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 35,7 (totaal 406)
Aantal hoogtemeters: 374
Camping Sandbade  (Nok 200+ Nok 45 douche / €26,35)

 

23 juli: Van Stavern naar Skallevold

The true fruit of traveling is perhaps the feeling of being nearly everywhere at home.

kaart-23-07

Als we opstaan ziet het weer er vrij redelijk uit, maar zodra we de tent ingepakt hebben betrekt het toch aardig. Een groot deel van de dag zal het druppen en later zijn het zelfs buien waar we de regenjas voor tevoorschijn halen. Toch was het een prima dag waarin we weer veel te zien krijgen.

We gaan eerst naar Stavern. Tot 1942 was het het kleinste stadje van Noorwegen, maar in 1988 ging het samen met Larvik en verloor daardoor zijn status. Het stadje trekt veel kunstenaars en we struikelen dan ook over de galerieën. We kijken even bij het haventje. Een bepaald soort houten bootjes is hier courant. En in de super halen we wat lekkers voor bij de koffie.

Larvik is de volgende plaats op de route. De eerste grotere stad sinds Kristiansand. We hebben er mooi zicht op als we aan komen fietsen om het fjord.


Na Larvik gaan we een stukje van de kust af richting Sandefjord. Het landschap is hier anders dan de afgelopen dagen. Toen gingen we helemaal stuk door de vele klimmen. Het is hier ook niet vlak, maar veel beter te doen. Een beetje als Denemarken. Hier is ook wat meer landbouw omdat het vlakkere land zich daar beter voor leent. Wij zijn er in elk geval blij mee want dit is veel fijner fietsen.

Bij Kaupange komen we langs een openlucht museum. Het is een van de oudst bewoonde plaatsen in Noorwegen en hier is een Vikingschip gevonden. Je ziet hoe ze hier vroeger leefden en een interessant feitje is dat deze plek vroeger veel dichter aan het water lag. De reden is dat Noorwegen elk jaar 7 mm stijgt sinds de ijstijd. Dat is ook een oplossing voor de global warming.

We komen nauwelijks fietsreizigers tegen. Ook op de camping hebben we nog geen andere fietsers gezien. Maar wat de Noren graag doen is langlaufen. En dan hoeft er niet eens sneeuw voor te liggen. We komen hun getik onderweg vaak tegen. Meestal zijn het zwetende mannen maar soms wordt ik ook eens verwend.


Sandefjord is een grote stad en het is er druk. Het is de rijkste stad in Noorwegen. Allemaal verdiend met de walvisvaart. Ze hebben ook de derde commerciële vloot van Noorwegen. Het ziet er gezellig uit in het centrum maar omdat het begint te regenen besluiten we toch om door te gaan.

Het fietsen gaat vandaag lekker en zo peddelen we door het landschap. Kerkje hier, rotspartij daar en soms uitzicht op een fjord.

De eerste dagen hadden we er geen geduld voor maar we doen ook weer eens wat caches onderweg. In elk land moet ik altijd even wennen aan de manier van verstoppen. Op de een of andere manier verschilt dat. Maar daarna zijn ze gemakkelijk te scoren.

Mevr. van der Veeke zoekt meestal ook mee maar wordt hier volkomen in beslag genomen door al het lekkers langs de weg. Ik krijg haar nauwelijks meer mee als ze een rijpe vondst doet. En dan heb ik het niet over de mannelijke langlaufers. 

En ik moet toegeven. Ze zijn heerlijk zoet.

Zo komen we via Melsomvik in Tonsberg. Door velen beschouwd als de oudste stad in Noorwegen, maar dat heb ik ook van andere steden horen beweren. Volgens Snorri Sturluson (what’s in a name) is het gesticht na de slag van Hafrsfjord in 871. Het heeft de oudste stenen kerk, een cathedraal en een kasteel. En de Oseberg burial mound waarin ze allemaal voorwerpen uit de Vikingtijd hebben gevonden. En het heeft ook een file. 

Het is voor het eerst dat we zoveel auto’s bij elkaar zien in Noorwegen. Het is ook voor het eerst dat we moeite hebben met het vinden van de weg. De bordjes van route 1 staan andere kanten op dan wij willen. En er zijn geen fietspaden. Met behulp van de GPS en om ons heen kijken vinden we toch de route naar de camping. Onderweg doen we nog even boodschappen. We geven weer een godsvermogen uit aan een bier, een cider en wat eten. Toch zou ik het aankomstbiertje niet willen missen. Is toch een beetje de beloning elke dag.

Ook deze camping is vol maar we hebben het geluk dat er net iemand vertrekt. We hebben veel luxe vandaag want we kunnen een tafel en stoelen van het terras gebruiken, er is een keuken en de mogelijkheid om alles op te laden. En tegen de avond komt de zon weer tevoorschijnzodat we even op kunnen warmen.

Na het eten lopen we nog even naar het fjord. Daar zijn ze aan het vissen naar krabben. Sommigen hebben emmers vol maar het zijn allemaal kleintjes. Mevr. van der Veeke doet ook een poging en zowaar… Hiermee hebben we alle doelen van de dag bereikt. Het bed lonkt.


profiel-23-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 68,2 (totaal 371)
Aantal hoogtemeters: 662
Camping Skallevold  (Nok 160+ Nok 75 douche / €25,25)

22 juli: Van Stathelle naar Stavern

A good traveller has no fixed plans and is not intent on arriving.

kaart-22-07

Vannacht begon het te tikken op de tent. Altijd gezellig, maar niet als er nog was buiten hangt. Die moest dus even naar binnen. En daarna ligt het weer heerlijk tot ’s ochtends. Dan moet het getik wel afgelopen zijn. Omdat we onder een boom staat, is dat wat lastig te bepalen. Maar gelukkig is het droog én zonnig als we opstaan.

In Stathelle haalt Mevr. vd Veeke wat lekkers voor bij de koffie. En de meeste supermarkten hebben wifi, dus dan kan ik ondertussen even de nieuwe verslagen uploaden.

Soms moeten we over een brug. Ze hebben hier een paar mooie gebouwd. Dit is de Brevik brug die in 1962 gebouwd is. Voor die tijd was er alleen een pontje.

Daarna volgen we de rand van het fjord langs Heistad, Porsgrun en Eidanger. We komen mooie straatjes tegen.

En soms erg langzaam verkeer dat ons in wil halen.

We volgen de LF1 (Lange-afstands Fietsroute 1), ook wel de Noordzee route genoemd. Deze loopt eigenlijk helemaal om de Noordzee heen via Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Engeland en België. Hij stond nog op onze te-fietsen-lijst, maar inmiddels hebben we er zoveel stukken van gedaan, dat we hem al haast kunnen afvinken. In Noorwegen volgt hij min of meer de kust. Soms zijn dat rustige wegen.

Maar soms zijn het ook de drukkere wegen. En dat laatste hadden we vandaag veel. Ik denk dat het drukker is door het vakantie-verkeer. Daarnaast hadden we vandaag voor het eerst regen onderweg. 

Vandaag is het  iets minder klimmen. Dat is  te zien aan de hoogtemeters. Tussen Helgeroa en Stavern hebben we zelfs een stuk dat min of meer vlak is. En dan trappen we dat zo weg. Tenminste als we niet stoppen voor een foto.

En ook vandaag stoppen we op tijd. Na een dikke 50 kilometer vinden we het wel welletjes. We komen langs een camping aan de kust. Natuurlijk is die vol, maar met ons toneelstukje van de vermoeide fietser is er altijd wel een plekje. In dit geval tussen twee huisjes in. Niet goedkoop maar een fijn plekje. In het restaurant serveren ze een koud biertje en daarna koken we bij de tent ons potje. Helemaal goed zo.


profiel-22-07

Getallen van de dag
Aantal kilometers: 50,8 (totaal 303)
Aantal hoogtemeters: 681
Camping Solplassen (Nok 245+ Nok 45 douche / €32,25)